TOPAÇ OLDUK!

Antakya' da mezeye doyduk!

2011-10-25T05:32:00.000-07:00

İnsanı uçası yoksa da uçuran ucuz uçuş kampanyalardan birine kapılıp biz de uzun zamandır arzulanan hafta sonu yeme turlarını başlatmaya karar verdik geçen bahar. Ilk durak bahar aylarında iç ısıtacağı tahmin edilmekle beraber Doğu Anadolu'nun mutfağıyla mıknatıs etkisi yapan ili Antakya idi.

Antakya'da geçirdiğimiz hafta sonu boyunca az zamanda çok ve büyük porsiyonlar tükettik. İlk gün otelde hafif kahvaltının ardından tabana kuvvet şehri dolaşmaya başladık.
Ilk adres "Uzun Çarşı" da ne ararsanız var. Mutlaka alınması gerekenler ise nar eksisi, tel kadayıf ile künefe peyniri, Defne yağı&sabunu ve tabii envai çeşit baharat. Çarşıda dolaşırken fırınlardan birinden yeni çıkmış Hatay simidini oracıkta yuvarlamak ya da kasaptan alacağınız kendi etinizi yine o fırında pişirtip yemek de mümkün.

Öğle yemeğinden önce biraz daha gezelim derseniz bizim gibi "Saint Pierre Kilisesi", "Ulu Cami"yi ziyaret edebilir ve akabinde artık kazınmaya başlayacak karnınızı ısrarla tavsiye edilen Harbiye'ye götürebilirsiniz. Harbiye, Antakya'nın 6 km dışında, Yayla Dağı'ndan vadiye doğru şarıl şarıl ve gürül gürül namelerle akışan şelaleler arasında, ağaçların gölgesinde enfes bir sayfiye yeri. Şelalelerin içine dizilmiş restaurantlardan gözümüze kestirdiğimize oturuyoruz. Birer porsiyon Alabalık, Tuzda tavuk ve tepsi kebabı ile ortaya da bir meze tabağı söylüyoruz. Hepsini çok beğeniyoruz ve bu ilk yemekle anlıyoruz ki Hatay'da kötü yemek diye bir şey mümkün değil.

Öğle yemeği için bir diğer alternatif ise Antakya merkezde bulunan ünlü Sultan Sofrası. 1990 yılından beri hizmet veren bu lokantada yurdumun en ilginç mutfaklarından biri olan Antakya mutfağına ait tüm yemeklerin çok lezzetli versiyonlarını tatmak mümkün. Hemen nehir kıyısındaki Sultan Sofrası aksam yemeği için de değerlendirilebilir. Ancak bizim gibi akşam yemeğinizi içki ile şenlendirmek isterseniz sizin için de doğru adres Hayşim Anadolu Restaurant olacaktır. Siz siz olun şehrin tek alkollü restoranının, tüm turistler ve şehrin önde gelenlerinin giyinip süslenip akın ettiği bir nokta olabileceğini hesaba katıp mutlaka rezervasyon yaptırın, bizim gibi kapıda yalvar yakar olmayın. Neyse ki biz de uzun dil dökmeler sonucu daha geç bir saat için kendimize bir masa bulabiliyoruz. Geniş mekanın sıcak atmosferinde masamıza yerleşir yerleşmez mezeleri seçmek üzere camlı tezgahın başına hareket ediyoruz. İnsanı kendinden geçiren Antakya mezeleri arasından seçim yapmak bile çok zor ama kaçırılmayacak tatlar; kekik salatası, zeytin salatası, biber yoğurtlama, cevizli biber, patlıcan salatası, çiğ köfte ve tabi ki humus! Bir de tazecik yöre otlarına eşlik eden katıklı ekmek...

Mezelerden sonra ana yemek yiyebilecek kadar yeriniz kaldıysa, mumbar dolması ve kabak borani mekanın spesiyalleri.
Ve ardından mutlu son, Antakya denince ilk akla gelen ve kesinlikle hiç bir yerde böylesini yiyemeyeceğiniz tek şey: KÜNEFE!

Gecenin sonunda kendinizi çatlayacak gibi hissetmeniz muhtemel. Hatta bu hissiyat ertesi güne de sarkabilir ve siz de bizim gibi Antakya lezzetlerinin dibine vuramadan İstanbul'un yolunu tutabilirsiniz. Dolayısıyla bu tecrübeden yararlanıp turu minimum 3 gün olarak kurgulayın, sonra pişman olmayın...

Paris, I love You!

2011-10-12T07:55:00.000-07:00

Uzun, derken net olarak bir senelik, bir aradan sonra birikmiş yeme içme deneyimlerimizle yeniden nasıl topaç olduğumuzu açıklama derdine düştüm. Topaç olma terimi şu geçirdiğimiz zaman diliminde kocam olma şerefine nail olan Erhan'ın vücudunda vuku bulurken az sonra bahsi geçeceklerin bana pek yaramadığının altını çizmekte fayda var.
İlk macera tarihler Kasım 2010'u gösterdiğinde bayram tatili ve ucuz uçak biletlerini bir araya getirerek Avrupa'nın pek romantik şehri Paris'e gidişimizle başlıyor. Paris'te tahmin edileceği üzere gezilecek ve yenilecek çok yer var. Bu yazı ise Paris'in Michelin yıldızlı restoranlarını es geçse de bütçeleri yormayan (ya da az yoran diyelim) yerel ve orijinal tatlara ait adreslere işaret ediyor.
Otelimizin Montmartre'de bulunması sayesinde Paris'in turistlerden nispeten uzak ve yerliler tarafından her gece itina ile işgal edilen noktalarını bulup çıkarma şansını yakalıyoruz.
Ilk durak ve aslında her gün istikrarla check-in olunan sevilesi mekan Lux Bar. Fransız kardeşlerinizle içli dışlı olup mükellef bir füme et ve peynir tabağı eşliğinde nasıl bu kadar ucuz olduğuna inanamayacağınız Fransız şaraplarını içmek, daldan dala atlasa da eğlendiren bir müzik eşliğinde kendinizi kokteyllere vermek ya da barmenlerle karşılıklı shotları devirmek için mutlak ziyaret noktası.

Her ülkede favori mutfaklarınız İtalyan ve İspanyol ise işte size yine bu civarlarda konumlanmış iki altın adres. İlki Rue Audran'da bulunan İtalyan mutfağının başarılı temsilcisi Ristoranre Al Caratello.Çok kalabalık olmasına rağmen romantik atmosferini koruyabilen bu düşük bütçeli restoranın makarna ve salatalardan oluşan menüsünden mutlaka seçilmesi gereken parça Lazanya!

Rue Véron'da bulunun Tapas cenneti KEZAKO'da ise sadece Fransızca konuşan garson ve Fransızca menüye rağmen bitişik nizam sıralanmış 6-7 masasından birinde oturan ve İngilizce konuşabilen bir Parizyen yardımıyla sipariş verebilmek mümkün:)
Bölgede sabah kahvaltılarının adresi belli. Enfes hamur işlerinden biriyle güne başlamak için Paris'in bol ödüllü pastanesi Le Grenier A Pain'in önünde baget ekmek sırasındaki Paris'lilerin arasına karışın ve leziz hamur işinizi hemen yanındaki küçük barda kahveniz eşliğinde afiyetle mideye indirin.

Paris'te uzun bir yürüyüş öncesi size enerji ve mutluluk verecek olan dükkan kesinlikle Berko Cupcakes. Tatları ve tasarımlarıyla büyüleyen bu kek cennetinde kendinizi kaybetmenizi hiçbir güç engelleyemez..

Sırada Paris'e giden her ölümlünün yeme listesinde yer alan bir kaç uğrak mekan var. Misal, Chamys Elysees'de kokoş bir yürüyüşün ardından beş çayı için Ladurée'ye uğranmalı, e bu kadar yol gelmişken tanesi 2-3 Euroluk makaronların tadına bakılmalı.

Akşam yemeği için ya, güzdüz 12.00-14.00 aksam 19.15-22.45 arası açık olan ve löp löp antrikot ile gani gani patates kızarması yiyebileceğiniz L'Entrecote veyahutta Bruksel'in incisi, beyaz şarapta pişirilse de okyanus suyu içmiş hissi uyandıran midyeleri tencere tencere götüreceğiniz Léon de Bruxelles tercih edilmeli.(Şehrin dört bir yanında bir Léon de Bruxelles restoranı bulmak mümkün, üstelik pazar aksamları sınırsız tencere gecesi)

Biraz maceraperest iseniz ve bizim gibi bu mekanı bulacağım diye şehrin diğer ucunu keşfe çıkmaya hazırsanız Paris'teki bu enfes şarap barı sizi de mutlu edecek. Paris'in batısında Rue Théophile-Roussel'da bulunan Le Baron Rouge fıçılar dolusu enfes şarabı çok uygun fiyatlarla kadeh kadeh tadabileceğiniz ya da şişenizi doldurabileceğiniz bir bar. Mekan bunun ötesinde belli ki müdavimleri için akşam geçerken uğrayıp bir kadeh şarap eşliğinde hoşbeş edip yollarına devam ettikleri bir uğrak yeri. İçeride sadece 4 masa bulunmasına aldırmayın, masalar dolu olsa da barda ya da öyle ortalıkta takılın ve içebileceğiniz kadar çok çeşidin tadına bakın!

Egg&Burger Nişantaşı

2010-10-02T04:47:00.000-07:00

Çığ gibi büyüyen gurme burger trendini sonuna kadar destekliyoruz.
Dolayısla Grupanya da "İstanbul'un en iyi burgerlarından birini yemeye hazır mısınız?" sorusunu görünce EVET cevabını yapıştırıyo, "Nişantaşı Egg & Burger'da dilediğiniz 180 gr'lık burger, patates kızartması ve içecek 20 TL yerine 10 TL!" fırsatını havada kapıyoruz.
Burgerleri fazla bekletmemek niyetiyle 2 gün sonra soluğu mekanda alıyoruz. Ufacık tefecik içi dolu fıcıcık Egg&Burger da dekorasyon klasik american burgercisi, kırmızı ve cocacola:) Personel 10 numara tatlı! Burgerler "best burger in town" iddaasında bulunsa yeridir. Çok çok kocaman ve çok çok lezzetli! Mutlaka ki sıklıkla ziyaret edilip yenmeli!YumYum! Bak yine canım çekti:)

Yüzyılın En Patlak Mekanı: SOTA, ÇUKURCUMA

2010-10-01T06:10:00.000-07:00

TimeOut Eylül 2010 sayısında ballandıra ballandıra anlatmışlar Sota'yı.
Neymiş efendim "cihangirin tıklım tışından gürültüsünden kimine göre yavanlığından ve yapmacıklığından sıkılmış olanlar kulaktan kulağa yaydı … mekanın snobluk ve banal entellikten uzak müdavimleri gül gibi geçiniyor keyiflerine diyecek yok…” muş.
Biz de buna kandık artık başka yerde boğazımızdan bir lokma geçmez dedik, Duygu ve Elif'in ertelenmekten mevsim değiştirmeye yüz tutmuş dogumgünü yemeği vesilesiyle ilk ziyaretimizi gerçekleştirdik mekana.
Deneyimleriz ibretlik:
Kocaman ferah güzel döşenmiş iç mekan, şirin bahçe sıcak atmosfer... Ama birşeylerde terslik var. Yazıda bahsedilen "dünya mutfağı"na ait lezzetlerin nereye saklandığı konusunda meraka düştüğümüz kısıtlı menüden seçtiğimiz her bir yemek için de tek kelimeyle "YOK" diyen ama bir açıklama getirmeyen suratsız ve kılıksız garsona inat oturmaya devam ediyor, en "risksiz" tercihler olarak belirlediğimiz hamburger ve bira tabağı soyluyoruz. Bir 10 dakika sonra oda sıcaklığında servis edilen biralarımızı haliyle iade ediyor yemekleri korku ve pişmanlıkla bekliyoruz. bir 20 dk sonra korktugumuz başımıza geliyor. Yemeklerimiz buzdolabından yeni çıkmış hamburger ekmeği içerisindeki yanık hazır köfte. Bira tabağında ise son bir haftadır değiştirilmediği şüphe götürmez yağda kızarmış patates ve bıçağı değdiğimiz anda içinden fışkıran kanların tabakta bir gölet oluşturduğu tavuk butu.
Garsonu çağırıp durumu anlatıyor ve bunları elbetteki yiyemeyeceğimizi ve gerçekten hayal kırıklığına uğradığımızı söylüyoruz. Ne bir özür ne bir açıklama bir de üzerinde kişi başı 20TL hesap. AFIYET OLSUN!

Çeşme'de bir hafta sonu-Kumrucu Şevki

2010-08-04T13:16:00.000-07:00

Sanırım bu konuda söylenebilecek tek bir şey var:

YEDIK!!!

PS: Istanbulda kumru ekmeği fırını açılsın!

Çeşme'de bir hafta sonu-Bizim Ev

2010-08-04T13:11:00.000-07:00

Ertesi sabah İzmir'den bizi görmeye gelen arkadaşlarımız Gözde&Ufukla kahvaltı için Dalyan yolundaki Bizim Ev (Sweet Home)'e gidiyoruz .

İçli Köfte, Gözleme, Mantı seçenekleriyle göz dolduran mekan kahvaltısıyla full çekiyor, göz dolduruyor ve keyifli bir kahvaltı için gereken her şeyi sunuyor.

Bol kepçeden hazırlanmış kahvaltımız bir anda masayı kaplıyor; reçeller, tahin pekmez, bal; beyaz, kaşar, örgü peynir, tazecik mis gibi domates salatalık çıtır çıtır bahçe biberi, mis çay mis limonata:) Neredeyse Istanbul'daki birçok alternatifin yarı fiyatına!
Tek arzum; Ah bir de biraz daha esse şu bahçe!O zaman deymeyin keyfimize...

Çeşme'de bir hafta sonu-Dost Pide

2010-08-04T12:53:00.000-07:00

Sevgili arkadaşlarımız Gözde&Gürhan çiftinin düğünü vesilesiyle bu bugulu yaz haftasonlarından biri de Çeşme'de şenlenmiş bulunuyor. Cuma gününün hafta sonuna katık edilişiyle meydana gelen "long weekend" de gezi öncesi David'in (Halegua) bizim için hazırlamış olduğu "Çeşme'de gezme, yeme ve içme hakkında her şey" konulu e-mail rotamızı belirliyor. Doğruyu söylemek gerekirse önümüzde gidilecek çok yer ve yenilecek çok şey var, ancak zaman dar. Hal böyle olunca tercihler bilindik ancak mutlaka uğranması gerekenler oluyor. Bilindik demem yanlış anlaşılmasın; zira biz pek yol iz bilemedik. Çeşme semalarında sıklıkla kaybedilen yolları Ovimaps'in kafi gelmediği noktada yine David'den canlı Tomtom hizmetiyle buluverdik:)

Ilk durak; uzzun Istanbul-Izmir uçuşu ve Izmir-Çeşme otobanındaki zorlu yolculuğun ardından tatilimize hakettiğimiz başlangıcı yapmak üzere bir Çeşme Klasiği Dost Pide'nin Ilıca şubesi.

Mekan öğle saatinde nefes almayı zorlaştıran sıcağa rağmen lezzet avcısı tatilcileri mıknatıs gibi çekmiş durumda. Bizim için de 35 yıllık tecrübenin mideyle buluşma zamanı... Menüde uzun pide ve pizza listesini takip eden lahmacun, döner, köfte seçenekleri de mevcut. Ama tercih elbetteki belli. Erhan pidenin klasiği kuşbaşı kaşarlıdan sonra her daim 2. favori kıymalı yumurtalı ve peynirli yumurtalı ile yarımşardan özgün bir bütün oluştururken bense yan masada salata yemekte olan ince uzun ablanın üzerinden gözlerimi süzmek ve biraz sonra içinde endam edeceğim bikiniyi aklımdan silmek suretiyle beyaz peynir ıspanaklıdan yana kullanıyorum tercihimi. Nazik ve eli çabuk garsonların ilgi ve alakasını sömürüyor, pideler öncesinde gelen roka domates ve şişe Eker ayrandan 2şer tane götürüyoruz.

Ardından fırından yeni çıkmış ince çıtır çıtır hamur içinde bol malzemeli pideler geliyor önümüze. Porsiyonlar büyük, fiyatlar makul, lezzet 10 numara.

Beşiktaş'ta bir akşam

2010-07-14T11:26:00.000-07:00

Bir yaz akşamı, hafta içi iş çıkışı Beşiktaş'a gidiyoruz. Maksat günlerdir sayıklamakta olduğum Sütlü Nuriyeleri sonunda mideye indirmek. Dolayısıyla istikamet doğruca Beşiktaş Çarşı'ya çevriyor ve kapanmadan yakaladığımıza pek bir sevindiğimiz "Kafadaroğlu Gaziantep Baklava Börek"den dünyanın en sütlü, en hafif, en lezzetli ve en baş döndürücü, eşsiz Sütlü Nuriye'sinden yarım kilo paketletiyoruz.

Oracıkta götürmek isterdik ama tatlı öncesi akşam yemeği faslını geçmemiz gerekiyor. Bunun için her daim yenir, vazgeçilmez, olmazsa olmaz adres balık pazarının karşı sokağında bulunan Beşiktaş Köftecisi. Köfterler bitmeden yetişiyor, bir bucuk ağırlıklı siparişimizi veriyoruz; yanına salata ve piyazımızı da unutmuyoruz. Kömürde pişmiş inegöl usulü köfteler az yeşillik ve acı biber sosuyla demir tabağında az sonra masamızda, hemen ardından da midemizdeki yerini alıyor.

Mekan sıkı Beşiktaşlı ve içerisi Beşiktaş poster, flama, arma, forma, fotograflarıyla dolu haliyle. Holigan dürtüleri bir kenara bırakıp gitmek gerek:)

Balık pazarının arkasında minik bir çayhanede bastırsın diye bir çay molasının ardından Barbaros üzerindeki "Roma Dondurmacı"sına da gelmişken bir uğramak lazım diyoruz:) Fotoğrafta kağıt helva arası karamel, vişne ve limonu afiyetle götüren Erhan'ı görüyoruz:

Endişeye gerek yok eve geri dönünce Sütlü Nuriyelerimiz küsmesin diye onları da yiyoruz. Bu sıcakta bu performansa biz de şaşıp kalıyoruz....

Ed's Easy Diner

2010-06-18T02:49:00.000-07:00

İşte Londra'da tadalım listemizin 1 numarası...

Hamburger heryerde var bu mudur listenin 1 numarası diyenlere bizzat Ed'den geliyor cevap:

Bir müzikal çıkışı oldukça aç olan karındarımızı hızlı ve keyifli bir şekilde doyurmak maksatlı arayışımız sırasında Soho'da karşılaşıyoruz Ed'in mekanıyla. Yuvarlak bir barın etrafına oturmuş insanlar pek tabiki hamburger yiyip bira içiyor. Barın üzerindeki eski ufak müzik kutuları artık çalışmıyor ama mekanın atmosferini tamamlıyor, zira bu sırada 70 lerin Amerikasında ezgiler dinliyoruz.

Hamburgerin yanında coslow patates ve soğan halkaları da geliyor isterseniz. Birer cheesburger istiyoruz. Cheeseburgerin peynirini de biz şeçiyoruz.Soğan halkaları günün sonunda yanmış yağın kurbanı olmuş, ancak coslow oldukça başarılı. Hamburgere gelince; herkesin fikri aynı: uzun zamandır bu kadar lezzetli bir burger yememiştik!

The Hummingbird Bakery, Nothing Hill

2010-06-18T02:19:00.000-07:00

Bir takım arkadaşların önündeki sırayı beklemeye üşenip tadmadan gelerek hayatlarındaki en büyük pişmanlığı yaşadıkları Amerikan stil kek ve özellikle cupcake cenneti The Hummingbird Bakery'yi, Londra'da mutlaka uğranması gereken 2 numaralı lezzet durağı ilan ediyoruz. Tamamen doğal malzemelerle, katkı maddesi olmaksızın ve hergün taze olarak üretilen bu minik, renkli, sevimli, davetkar ve hatta çıldırtıcı şeker şeyler dükkana girdiğiniz anda gözünüzü döndürüyor.

6 çeşit+günün sipesiyali cupcake ve bir o kadar kek arasından müşterileri arasında tüm zamanların favorisi olan özel tarifi burada açıklayamadığımız "Red Velvet Cupcake" bizim de ilk tercihimiz. Hafif çikolatalı, kırmızı ve vanilyalı kekin üzeri peynir kreması ile süslenmiş. Tadına gelince, sanırım surat ifadelerimiz bu hazzı sözlerden daha iyi anlatacak:

I love LONDON!

2010-06-13T12:47:00.000-07:00

5 günlük bu seyahatin en güzel yanı yemekleriydi diyemiyorum söz konusu gezi rotası Londra olunca. Londra'da enfes yemekler yemek, yapabileceğiniz muhteşem şeylerden sadece biri ve rakipleri alışveriş, müzikaller, parklar, pazarlar... olunca, yemekler diğer seçeneklerden daha üstün olamıyor. Ancak rotanızın her noktasında yola devam etmek için sizi cesaretlendiren bir lezzet durağı bulmak mümkün.

Örneklerle anlatmak gerekirse; siz de bir bahar günü şehri ziyaret etmişseniz ve şehrin 1 numaralı sembolü olabilecek, insan zekasının iphone dan önce yarattığı en muhteşem icat olan metro teknolojisinin varabileceği son noktada hala yürümeyi tercih ediyorsanız bizim gibi Tower Bride'den Westminster Bridge'e kadar Themes Nehri boyunca yürür ve aşağıdaki lezzetlerle karşılaşırsınız.

London Bride'de burnunuza enfes tatlı bir koku gelir, Kokunun kaynağı kesinlikle sokak satıcılarının ufak tezgahlarda şekerle kavurdukları fıstıklardan gelmektedir. 2£luk bir kesekağıdı 3 kişinin günlük tatlı ihtiyacını karşılayabilir. Az ilerde bir tezgahta 7£'a 6 adet midyeyi mideye indirerek İngiltere'nin deniz mahsülü kültürüyle ilk tanışıklığınızı gerçekleştirebilirsiniz.

Yürüyüş biraz uzun sürer ve yola devam etmek için benzin almak gerekir. Beklenen an yani İngiliz biralarıyla buluşma zamanı gelmiştir. Kanımca ideal duraklardan biri Themes kıyısına konuçlanmış FOUNDERS ARM RIVERSIDE PUB & DINING olabilir. Oldukça kalabalık olan mekanada dışarıyı boşver içeride bile yer bulamama olasılığını yüksektir. Ama bizim kadar şanslıysanız Themes'a karşı koyu renkli biranızla hasret gidermek ve yanında İngiliz usulü kalın ve baharatlı patetesleri götürmek ayrı bir zevktir..

Bir TURIST için aksamüstü molasını çok uzatmamak ve yola devam etmek gerekir. Yolun sonu sizi Piccadilly Circus'a ve tam olarak China Town'a götürecektir. Birbirine oldukça benzeyen çin yemeği noktaları içerisinde GOLDEN DRAGON'un iyi bir tercih olacağı tecrübeyle sabittir. Ancak mutlakaki bir 20 dk beklemek gerekir. Sonrası için tavsiyemiz açlıktan ne kadar gözünüz dönmüş olsa da nefsinizi kontrol etmeniz ve porsiyonların açıkça 2 kişilik olduğunu göz önünde bulundurmanız yönündedir. Herhalukarda seçkide ördek bulunmalıdır, zira lezzeti benim gibi bir ot obur tarafından bile bizzat test edilip onaylanmıştır.

Bu zengin yemeğe 1 şişe house wine eşlik edebilir. Zaten local üretim olamadığından, İngiltere'den bekleyebileceğiniz kalitenin üzerindedir :)

Yemek sefası sona erdiğinde Londra gecelerine doğru ilerlerken uğranması gereken adreslerden biri Bar Kick'tir. Adından da anlaşılabileceği üzere futbol konseptli olan mekanda aperatif bir akşam yemeği de yenilebileceği gibi, hastası olduğumuz langırt turnuvalarına katılmak ya da bira&kokteyl hüpleterek tezahürat yapmak serbesttir..

Gecenin bu noktada bitmeyeceğini tezahür etmek çok da zor değil. Hal böyle olunca ertesi güne sağlam bir kahvaltıyla başlamak gerekir. Seçenekleriniz şehrin dört bir yanını kuşatmış PRET A MENGER zincirinden 3-4£ luk bir soğuk sandiviç ya da aynı paraya herhangi bir pub ya da kaferteyada yiyebileceğiniz Classic English Breakfast olabilir. English Breakfast'ın vejeteryan versiyonu bile bir kahvaltı için fazla "ağır" bulunabilir. Ancak itiraf edilmesi gereken şey şudur ki; memleketin mantarları ŞAHANE dir!

Hyde Park' da hava muhalefeti doğrultusunda bir yürüyüş, yatış ya da yağmurdan kaçış sırası ya da sonrası öğle yemeği ya da kahve&kek için gölün köşesine kurulmuş SERPENTINE BAR & KITCHEN a uğramak gerekir. Yemek vaktiyse mutlaka taş fırından pizza; şimdi değil daha sonra diyorsanız kahve ile muffins&cakes&cookies arasından tecih sizin...

Londra'da aksam yemeklerinden en az biri mutlaka ki bir PUB'da yenmelidir. Popüler tercih bol patates kızartması eşliğinde FISH&CHIPS, Sosis, ya da British Meat Pies'den biri çok da matah olmasa da yerel yemek diye hüpletilir. Aynı esnada bir bardak Guinness ile hasret giderilmelidir. Aranan, bulunamayan, özlenen bu tad dönüş yolunda bir bavulu dolduracak ve Istanbul'da bir haftasonunu şenlendirecektir....

Bir başka popüler, kolay ve güvenilir tercih yine 2 adımda bir rastlanılabilecek PIZZA EXPRESS restaurantlarından biri olabilir. Bu local zincir alışılmış pizza zincirlerinden farklı olarak "take away" yerine restoran tüketimini odaklanmış, dolayısıyla oldukça şık, sıcak ve sevimli dükkanlar açmış. Oldukça nazik garsonları ve genel atmosfer size oldukça nezih bir restaurantta olduğunuzu hissettiriyor ama bir o kadar da günlük ve rahat. Asıl konumuz olan Pizza'lara gelince...

Oldukça yağlı (üzerine kağıt peçete basma isteğinize mani olamıyorsunuz), malzemelerin lezzetini alamadığınız ve son derece sarmısaklı! Bu doğrultuda, misal Nothing Hill civarındaysanız Pembridge Road girişindeki şirin ve davetkar vitrinini gözden kaçıramayacağınız ARANCINA'yı deneyebilirsiniz.

Kapadokya / Ürgüp

2010-05-23T14:15:00.000-07:00

Meşur kapadokya şaraplarının genel olarak sirkeden hallice olduğunu bizzat yerinde gözlemledik. Ancak odadaki vodka stoklarının tükendiği bir gece Ürgüp'ün, çevre illerin gençlerini cezbeden çılgın gece hayatını oluşturan müzikhollerinde sabaha kadar dansetmek yerine daha sakin bir akşam geçirme maksadıyla biryerlerde bir kaç kadeh şarap içmek üzere arayışa geçtik. Kapadokya'da şarap satılan bolca yer olmasına karşın içebileceğiniz pek de bir yer olmadığını anlamamız için çarşıyı kabaca bir dolanmak yeterliydi. Ancak Ürgüp'ün ara sokaklarında umutsuz ama ısrarlı araştırma ve soruşturmalarımız bizi "hem manzarası güzel hem de bir şeyler içebileceğimiz" PANAROMA KAFE' ye yönlendirdi. Mekanı bulduğumuzda sahibi Ismail Abi az önce Avustralyalı misafirlerini uğurlamış tam da dükkanı kapatmak üzereydi. Yinede bizi hemen içeri buyur etti. Menüyü elimize aldığımızda otelin açık büfesinde yediklerimiz için çoktan pişman olmuştuk. Ancak saat itibariyle İsmail abinin bize açtığı kırmızı şarabı yudumlamak, ve hoş sohbetine doymak dışında yapılabilecek bir şey yoktu.
İsmail abi Ürgüplü, şu an restoranı olan evde doğup büyümüş. Birkaç yıl önce evin üst katını ve Ürgüp'e tepeden bakan geniş terasını restorana çevirmiş. Hayli zayıf Kapadokya mutfağına meydan okuyan zengin menüsündeki ev yapımı lezzetleri, her bir ziyaretçisine gösterdiğine kuşku olmayan özel ilgi ve neşesi ile bu lezzetlere ve bu misafirperverliğe hayran ağırlıklı yabancı misafirler edinmiş, trip advisor, lonely planet, petit fute de harika yorumlarlar ve çok yüksek puanlarla tavsiye edilmiş.

Ahşap ve bölgeye özgü taş doku, salaş ama doğal ve sıcak atmosferi pekiştirmiş.

İsmail abi terasa da kök boyayla Kapadokya'yı ve bizim gibi mutlu ziyaretçilerini anlatan bir duvar resmi çizdirmiş. Soğuk yüzünden terasta oturamıyor ama resmin önünde hatıra fotoğrafımızı çektirmeyi ihmal etmiyoruz.

Panorama Kafe'yi, bir gün tekrar bölgeye tekrar gidilmesini gerektirecek yegane sebep ve Ürgüp'teki altın adres olarak bu bloga not ediyor, lezzetlerini de bir bir tadıp yazacağımız günleri iple çekiyoruz.

Kapadokya / Avanos

2010-05-23T13:22:00.000-07:00

Kültür gezilerinin en klasiği...Güzel yurdumun mutlak görülesi tarih ve coğrafya harmanı incisi.

Gel görki bir tur şirketi eşliğinde gidilmesi kuvvetle muhtemel, gözleri bayram ettiren bu yolculukta midelerin hüsrana uğraması kaçınılması zor bir hadise. Sadece o tur şirketinin Istanbul'dan kaldırdığı 13 otobüsten birindeyseniz, ve bölge sınırlarına girer girmez her bir şirketin de bir o kadar otobüsle akın ettiğini fatkettiyseniz durumun rehavetini anlar ve yemek stoklarının tükenmekte ve pek tabi servis kalitesinin deniz seviyesine inmekte olduğunu üzülerek öngörebilirsiniz. Zira bu kadar insanı sığdırıp 1 saat içinde doyurabileceğiniz tesis bir otobüs mola tesisinden çok da farklı olamayacaktır. Ancak sorun sadece bunla sınırlı değildir. Anadolu'nun göbeğinde medeniyetlere beşik olmuş bu topraklarda yemek kültürünün izleri vardıysa da gün gelmiş tarih olmuş anlaşılan. Gidebileceğiniz en iyi restoranlardan biri muhtemelen Avanos bölgesindeki Uranos Sarıkaya restoran olacaktır. Bir kayanın içine oyulmuş yıldız şeklinde bir ana salonu bulunan 350 kişi kapasiteli restoranda otantik bir hava hakim onda kuşku yok. Yıldızın göbeğinden yükselen kanun solo da atmosferi kuvvetlendiriyor.

15 TL lik fiks menü içerisinde sırayla çorba, kuru fasülye ve şef aşçının masaya özel şovuyla sunulan yöresel yemek çömlek kebabı, tatlı ya da meyve seçenekleri mevcut; oldukça geniş ve uzun günün ortasında enerjinizi yerine getirecek bir seçki. Lezzetli mercümek çorbasının ve pastırmalı kuru fasülyenin sorunu soğuk olmaları. Bu daha hızlı höpürdetebilmemiz için bir taktik de olabilir tabi.

Hemen ardından aşçı amca masanın başına gelip kırıyor çömleği vakit kaybetmeden.

Çömlek kebabı bol patlıcanlı ve patatesli, az etli; yanında beyaz pilavla tabakta şık, ağızda lezzetli, midede doyurucu bir etki yaratıyor. Tatlı seçenekleği baklava meyve seçeneği portakal:) Çaylarsa şirketten değil ekstradan...

Uranos Sarıkaya çok güzel olacakmış ama olamamış bir restoran olarak bu blogda yerini alıyor..

Barınak, Rumeli Feneri

2010-04-14T13:32:00.000-07:00

Bahar...

Gazetelerde, dergilerde, Tv de sürekli ondan bahsediyorlar. Benim kapıdan kafayı çıkarttığımda gördüğüm iki şey var: bir an güneş içimi ısıtan, bir an bir gölge titrememe sebep olan. Bu sene bahar böyle bir bahar. Bu bahar, şu enfes cumartesinin son 1,5 senenin en popüler ve tabi tüm zamanların en sevilen çiftlerinden Elif&Cihan'la geçtiği bir bahar.

Her daim günün yarısının uyuyarak geçirildiği bir cumartesi öğleden sonrası Beyoğlu'nda buluşulur. 2 boyunda Canon'lar Tünel'den Karaköy istikametine "photo walking" başlar. Bu kısımda yemekle ilgili anlatılabilecekler sağlı sollu enerji büfelerden içilebilecek "1-2-3 liraya ne istersen onun suyular" ve mutlak "bir dilim ananas". Özel bir tercih tok. Yolun hangi noktasında susadıysanız, şekeriniz düştüyse imdadınıza yetişecek bir büfe mevcut.

Bu kısmı hızlı geçmekte yarar var zira önemli olan hadise cumartesi akşam yemeği.

İşte bu noktada bitmek üzere olan balık mevsimini yakalamak için, daha önce defalarca gidilmiş olmasına rağmen her seferinde atlanan bu blog a konu etmek maksatlı fotograf çekimi için, gün yüzüyle görülesi manzarası için ve enfes mezeleri, salataları, balıkları için istikamet Rumeli Feneri. Gün yüzüyle dediysek de Taksim'den Rumeli Feneri'ne cumartesi trafiğinde yol neredeyse 1,5 saat sürüyor, Sarıyer'de bir mola verip pidemi yesek (ki bu pide mevzusuna da yakında değineceğiz) diye bile düşünülüyor, neyseki yolun sonuna günbatımı vaktinde varılıyor.

Bu vakitte fenerden karadenizin cumartesiye vedasını izlemek insana açlığını unutturuyor. Tabi bir süreliğine. Balıkçılar çoktan geri dönmüş az yukardaki ufak kahvede çaylarını yudumlarken tekneler uykuya dalıyor. Bu dörtlü batan güneşten sonra donan havaya inat tshirtleriyle şömine başında mezelerle başbaşa kalıyor.

Barınak klasik salaş balık lokantası, ekip, dekorasyon, Istanbul'dan çok uzakta ve sonsuza kadar sürecek bir yemek sunuyor..(sanırım hafta içi Koç Üniversitelilerin işgaline uğruyor)

Başlangıç için mezeler...

Her biri seçilesi meze tepsisinden bizim seçkimiz pilaki, deniz börülcesi, patlıcan ezme, lakerdanın yerini tutacak ekşisinden bir balık mezesi, elbet beyaz peynir, yanında da peynirli salata, 2 tane, tamam 4 kişilik büyük bi tane, ve sonra 4 kişilik büyük bir tane

daha:)

İçecek seçimi, bir Yeşil Efe ya da bir İzmir şarabı açtırmak arasında keyifli bir gitgel. Ardından ara sıcaklar; paçanga, kalamar ızgara, midye tava. Bu noktada ana yemeğe yer kalmama tehlikesi yüksek ve çoğu kez başımıza gelen bir durum. Bu kez erkeklerimiz Tekir ve çupra tercihleriyle mideleri iyice dolduruyorlar. Balıkçı kasabası olunca balıklar ve herşey tazecik, burada yemeyeceksen benim gibi hiç yemeyeceksin... Peki nerde onların fotoğrafları; hüpletirken unuttuk...:(
Ama her daim yer ayırmak gereken hiçbirşeye değişilmez lezzet "fırında tahin helvası" ve bir de "sufle" üstüne oh patladık...

Park sorunu yok, lezzet hizmet fiyat dengesi makul, gitmeye üşenmeyin, çok mutlu döneceksiniz!

Baja, Çukurcuma

2010-04-03T06:36:00.000-07:00

Time Out'ta geçen ay ilgili yazıyı okuduğumuzdan beri aklımızdaydı Baja yı bir denemek. Geçen haftasonu Sevgili Elif&Cihan ikilisiyle sinema sonrası geç bir cumartesi aksam yemeği için aç bilaç Cihangir/ Çukurcuma semalarına dogru hareket ediyoruz. Mekanı bulmakta biraz zorlandığımızı söylesek yalan olmaz. Ancak 3-5 kez aramamıza rağmen bir türlü tarif edememelerinin de bunda etkisi yok değil.

Uffacık (max 20 kişilik), renkli sevimli bir mekan. Çukurcuma'da komşu bir eskiciden alınmış küçüklüğümüzde hepimizin evinde mutlaka olan kadife kaplı,büyük zımbalı, oymalı kakmalı tahta sandalyeler, masalar, 10 kişilik bir doğum günü grubu ve 4 kişilik bir turist grubu tarafından işgal halinde. Neyse ki Rezervasyonumuz var, biraz gecikmiş olsak da masamız bizi bekliyor:)

Çok beklemediğimiz şekilde bir aile işletmesi Baja, Ailenin kızı ve oglu sipariş alıyor servis yapıyor, baba siparişler takip ediyor, Teyzeler içeride yemekleri hazırlıyor, anne de halkla ilişki kuruyor(GİBİ GELDİ BİZE)...

Menu geniş; başlangıçlar, salatalar, buritolar ve "şehrin en iyisi" yakıştırmasıyla pek çeşitli burgerler, ana yemek köfte, bonfileler...

Erkeklerimiz Burgerleri test edip onaylıyor, Ben tavuklu bir burritto söylüyorum en baharatlı en soslusundan, Elif salata dan zorla uzaklaşarak Izgara Şinitzel söylüyor: burada Izgara kilit kelime oluyor.

Kısa bir süre sonra gördüğüm en ince ve en "light" Şinitzel patates püresi ve ızgara sebzelerle Elif'in önüne konuyor:

Ardından benim burrittom:

veeee; görünüşüyle göz, kocaman köftesiyle kocaman karınları doyuran

Gogonzola ve Bacon-Cheddar burgerler:

Içki konusunda yorum yok.Ufak menülerinde margaritalar ve iddaalı olduklarını söyledikleri Mojitoları var. Denemedim bilemem. Kadeh Şarap mevcut ancak bir şişe şarap söylesek deyince masamızla ilgilenen ailenin oğlu, ıkınıp sıkılıyor. Yok diyor, olsa da çok pahalı olur gibi bir şeyler geveliyor. Bu kısma cok anlam veremiyoruz, halbuki bir ev şarapları olsa pek hoş olurdu deyip geçiyoruz...

Baja'yı sizlere de tavsiye ediyoruz...

Çiya Sofrası

2010-04-03T05:31:00.000-07:00

Bizim gibi burada çalışan burada oturan, "karşı tarafa" başka bir şehir gözüyle bakan Avrupa yakalıları Kadıköy'e geçirmek için yeterli bahane; Çiya'da bir akşam yemeği!
Kadıköy balıkçılar çarşısında yolun bir tarafında lahmacunu ve kebabıyla meşhur Çiya Kebap restoranı diğer tarafında isimleri ve lezzetleriyle alışkın olmadığımız ama bir kez tadlarına vardı mı özlemeden, Çiya'ya gidip yine yeni yeniden yemeden duramadığımız Balkan, Kafkas, Arap mutfaklarından bir dizi yöresel yemek sunan Çiya Sofrası.

Kelledos, Firik Pilavı, Pirpirim Aşı, Isırganlı Mısır Çorbası, Lahmi Kiraz (!), Kuru patlıcan Dolması(!) ve onlarca salata, çorba, pilav, etli & etsiz tüm yemekler isimleri ve lezzetleriyle her biri nevişahsına münhasır birer deneyim. Tercih sokakta oturmak; kah gelen geçeni izlemek kah çapraz masada tokuşturulan rakı kadehlerini dinlemek; balıkçılar çarşısının yoğunluğunda sakin bir akşam geçirmek.

Bakır tabaklarda servis edilen farklı yemeklerle donatılıyor masa her seferinde. Zira menudeki çorba seçenekleri bile 150 ye varıyor. Dolayısıyla her ziyaretinizde o günün menusundeki farklı lezzetler tadma imkanı buluyorsunuz. Ama hiçbirinde kuru patlıcan dolması eksik olmuyor menuden ve soframızdan :)
Bu lezzetli yemeklerin ardından malesef ki ağzınızı tadlandırmanız pek mümkün olmuyor. Evet tıka basa yemiş olmanında etkisi var ama domates, zeytin, ceviz gibi recel kılıklı tatlı secenekleri de cok iştahımızı kabartmıyor. Ama hala bir künefe seçeneği mevcut:)

Deep

2010-03-21T14:46:00.000-07:00

Önünden defalarca geçip içine bir kez olsun girmediğiniz Beyoğlu'ndaki nice restorandan biri olabilir Deep! Seçenekler çok geniş elbet ve birini seçmek diğerini kaçırmak demek. Ancak Deep in lezzetlerini ve sıcak atmosferini mutlaka bir tadmak gerek.
Dünya mutfağını "Cafe yemeği" anlayışından çıkarıp zamansız ve yersiz bir tavırla taşıyor tabağa. Pitikareli örtüleri, duvarlara aslını eski eşyaları ,şirin perdeleri ve masalardaki fenerleriyle bir İtalyan, bir İspanyol, bir Türk, sonucta sıcak bi Akdeniz kasabasını Beyoğlu'nda yaşatıyor size.

Salatadan, Alman sosisine (ki bu Erhan'ın Favorisi), Soya soslu bademli tavuktan( Genis tavuk seçeneklerinden benim en sevdiğim), kavurmaya; makarnalar, ara sıcaklar ve burgerlere ve hatta dolma ve zeytin yağlılara uzanan geniş menusunde senelerdir seçtiğimiz her yemekte her aynı enfes tad, enfes hizmet!
Kışın içerisi de çok keyifi ama yazın dışarıya atılan masalarda Beyoğlu'nun tıkıs tıkıs olmayan bir sokağında, sokakta enfes bir aksam yemeğinin ardından sarap ya da biramızı yudumlamanın keyfi de bambaşka:)

Tarif: Fransız konsolosluğunun arka sokağı, Bakırköy dolmuş duraklarından bir sonraki köşe başı.

Atina'da 2 aksam

2010-02-28T14:06:00.000-08:00

Toplantıların tecavüzüne uğrayan gezimiz bize Atina şehrini gezip görme imkanı vermese de görevimizi yerine getirdik ve yememiz gerekeni yedik.

Yunanlıların Türk mutfağından zerre kadar farkı olmayan mutfaklarında Kebab ="souvlaki", Döner="Gyros" ve soğanlı patlıcan="imam", "dolma", "fava" gibi bizlere çok enteresan gelecek ve yurt hasreti çektirmeyecek tadlar mevcut.

Bu lezzetlere ulaşacağınız bölgelerden en popüler iki tanesi(en azından bizi buralara yolladılar) Monastiraki ve Plaka bölgeleri ki kendileri zaten bir hayli yakın.

Monastraki irili ufaklı mağazalarla dolu caddelerin birleştiği bir noktada. Önce alışveriş ardından atıştırma için 10 numara. Bir de pazar günleri meşhur bir pazarı varmıs ama biz göremedik tabi.

Yanyana dizilmiş yunan kebapçıları "Savvas", "Thanasis" ve köşe başını tutmuş, duvarları ünlü ziyaretçilerin fotoğrafları ile süslü "Bayraktaris". Biz, Yunanlı dostlarımızın "en iyi kebap orada" yönlendirmesini dinleyor souvlaki için rotayı "Savvas"a doğru çiziyoruz. Menu sınırlı söylenecekler belli; greek salat, cacık(sarmısaklı yogurt), patates, ortaya gyros, herkese bir souvlaki.

Salata harika ve patates kızartması harika, yanında üzerine sonradan tuz ekilmiş bol yağlı bir pide geliyor, tek başına bile yenebilir. Porsiyonlar çok büyük. Ne kadar lezzetli olsa da iIllaki tabakta kalacak. Gyros ve souvlaki konusunda yorum Arif den geliyor "Türkiye de böylesi yok", "e çünkü domuz yok" :) Dana yemiyorum domuz mu yiyeceğim, ama benim tavuk souvlakinin tavuk şişten çok bir farkı yok doğrusu. Birşeyler kaçırıyor olabilirim:) Garsonlar burada da Türkiye kökenli çıkıyor, Türkçe konuşuyor, hizmette kusur etmiyor. Çatlayana kadar yiyoruz kişi başı 15 euro gibi bir hesap ödüyoruz.

Plaka Acropolis in arkasına saklanmış, Atina şehrinin içinde küçük bir Ege sahil kasabası tadında. O bildik taş sokaklar, incik boncuk satan dükkanlar, sokağa masaları atmış sıra sıra restaurantlar. Bir aşağı bir yukarı yürüdükten sonra en kalabalık olan ve sonradan en eski ve meşhur olduğunu öğreneceğim "Byzantino" ya oturuyoruz. Aceleci garson abimiz boşalan masayı 30 sn de temizliyor. Kalınca menüyü önümüze bırakıveriyor. Tercihlerimiz çok enteresan değil ama yemekler başarılı; tavuk, köfte, ıspanaklı kiş, ve tabi olmazsa olmaz greek salat. Beynir ve kocaman kesilmiş domates salatalık üzerine bolca zeytin yağı ve limon; başka da bir şey değil ama kış ortasında bizim mumla aradığımız bu domates tadındaki domatesler, 3 kilo alıp bavula atsam mı diye düşündürüyor insana. Bu yorgunluğun üzerine bir de bira iyi gider deyip, (zaten çok geniş olmayan bira seçeneklerinden) yunan birası MYTHOS'u söylüyorum. Marmara'dan hallice, ama neyse denemiş olduk:) Yemek sırasında fotograf çekmeyi unuttuk, bari sonrasında çekinelim, hatıra fotoğrafımız olsun....

Peri Peri'nin büyülü dünyası

2010-02-20T06:48:00.000-08:00

Cevahir'in kısır yemek seçenekleri sonucu Burger King ya da Kentucky de son bulan arayışlarım yemek keyfinin "0" seviyesinde olduğu mutsuz sonlara sürüklemiştir beni hep. Hal böyle olunca içinde Cevahir geçen bir text in bu blogda yer alacağı, bir başka değişle bu bloga konu olacak bir mekanın Cevahir'de açılacağı kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi.
Gel gör ki deneyim sever yüreyim yeni açılmış bir restaurant görünce beni doğru içeri sürükledi, Barcelos horozuyla tanışmam da işte bu ana denk geldi.

Burası dünyanın dört bir yanında nam salmış fast food restaurantı Nando's un Türkiye'deki ilk şubesi (2. si çok yakında Bagdat Caddesinde açılacak). Peri Peri'nin sevimli ve sıcak hikayesi restaurantin dekorasyonlarından, garsonların samimiyetine ve süper web sitesine dört bir yandan sizi sarıyor.
Kursağımdan geçebilen yegane et olan tavuk, Nandocas'ların (nando's ailesinin bireylerine verilen ad) elinde kendini bulmus, Afrika-Portekiz usulü özel soslarıyla pişirdikleri her tavuk yemeği ne hikmetse enfes olmus. Farklı tadlarla birleştirdikleri (patlıcan, beyaz peynir, mantar, hellim...)burgerleri, çevirme tavuk severleri delirtecek çeyrek ve yarım seçenekleri, ve tüm gözleri üzerine çeken sunumuyla spesiyalleri şişe dizilmiş tavuk butları.(afilli bir adı var da unuttum:) ) Peri Peri denilen acı sosları ise seviyesine göre iç yakiyor, ben acı severim deyip extra hot ı basan pişman olabiliyor.

Acıyı dengelemek için cola (acık) sınırsız. Ayran ise pek az yerde bulabildiğim sise Eker.
Bir de özel içecekleri var, bir kısmı meyve suyu bir kısmı ise alkolsuz kokteyller, denemedim bilemem...

Yemeğin yanında 2 ek sizin seçiminiz, Izgara sebze, portekiz pilavı, patates kızartması ya da coslow. Coslow şimdiye kadar yediklerimin kesinlikle en başarılısı. Çok taze, çok dengeli, çok lezzetli!
Porsiyonlar kocaman, dolayısıyla şimdiye kadar tatlı kısmına geçemedik, o konuda yorum yapamıyorum. Ama ona da sıra gelecek biliyorum
Zira bundan sonra, favori restaurantlarımız arasına en üstten giriş yapan Nando's u her fırsatta ziyaret ediyoruz, peri peri tavuklarını afiyetle yiyoruzzz....

Abant, Yeni yıl balosu (!) ve 2010'un ilk kahvaltısı...

2010-01-03T09:46:00.000-08:00

5 senedir ev kavramı içerisinde geçen yılbaşı arkadaş toplaşkılarını bir üst boyuta taşıma girişimimiz az sayıdaki katılımcı için enteresan bir deneyim olarak sonuçlandı.

Bu yazının başlığı ve konusu yılbaşı "yemeğimiz" üzerine kurulu olabilirdi, hatta olması beklenirdi. Ama heyhat.. Abant Petro Club yılbaşı balosundan Elif'in bitli piyadeye raporunda tanımladığı üzere "swissotel new year's welcome party" performansı beklemiyor olsak da yemekleriyle meşhur ilimiz Bolu'nun güzide ilçesinde, nice futbolcumuzu beslemiş bu mutfaktan şahsi beklentim bir nebze olsun yüksek idi. Gel gör ki sayısal anlamda gerçekten zengin olan açık büfeden seçtiğimiz mezeler başarısız kelimesinin manasını tam olarak karşılamakta olup, hayal kırıklıklarımızdan sadece biriydi. Sıcak yemeklerden mezgit Elif'i, ne üdüğü cok da belli olmayan et sote de Erhan ve Deniz'i idare etse de benim tavuk sotemin daha once başka bir yemek halinde servise sunulmuş olma ihtimali yok değildi. Dolayısıyla Erhan'ın bol limon ve zeytin yağıyla harmanladığı salata ve her daim beyaz peyniri takip eden kuryemiş, rakı ve şaraba katık edildi.

Ve yemek ile ilgili soylenebilecekler bu kadar kısa sürede tükenince ortam ile ilgili 2 kelam etme zamanı geldi.
İlk bakışta bizleri soke eden balo salonu fazla tasvire gerek olmadan gözde canlanabilmesi açısında "sünnet düğünü salonu" olarak ifade edilebilir. Bu ifadeye son rütüşu atmak için "florasan ışık" detayını da eklemek gerekir. Hiç ellemesen sevimli bir dağ tesisinin şirin restaurantı olabilecek bu salon, oradan buradan sallanan yılbaşı süsleri, sandalye süsleri, masa süsleri ile kendine yazık etmiş.

Sahnede de piyanist santor, kendini klarnet sanan saksafon ve sesini fazla zorlayan solistimiz, gereğinden yüksek bir volumde şakıyor. Yılbaşı çekilişi de bizi teğet geçince salonda durmanın bir gereği kalmıyor, içerideki dansözlere inat, 2009 ateş başında tamtam dansı ile kışkışlanıyor.

Ertesi sabah ayılıp kafalarımızı kaldırmamız pek erken olamıyor, haliye tesisteki kahvaltıyı kaçırıyoruz (ne yazık...) Ve böylelikle 2010 un ilk kahvaltısı için şu enfes mekanı buluyoruz:

Abant yolu üzerinde Petro Club a 200 m. mesafedeki bu içkisiz tesiste bir gece önce kararından bir parca fazla alkol almış bünyelermiz için harika bir kahvaltı sofrası hazırlanıyor. Mekan çok şirin; kedi, köpek, ördek, horoz ne ararsan var. Bir de 1 Ocak'ta bahar havası; gözleri kamaştıran, sırtı ısıtan güneş, değmeyin keyfimize! :)

Soframız ilk etapta peynir, zeytin, domates, salatalık, bal, recel, kaymak, kızarmış köy ekmeğiyle şenlenşiyor. Orman havası, mis gibi cay ve ibrikteki buz gibi dağ suyuda iştahları daha da acıyor.

Yeter mi, yetmez!

Haydi gelsin güveçte sucuk ve köy peyniri, patates kızartması, sigara böreği, sahanda yumurta!

Uzun keyifli bir sohbet =Uzun lezzetli bir yeni yıl kahvaltısı

Kişi başı 15 tl lik bu lezzet şöleninde aile boyu doyuyoruz, 2010 a pek tatlı başlıyoruz!

Berlin, Altın Adresler ve Bira!

2009-12-13T12:33:00.000-08:00

Berlin'de Hisar Restoran ile başlayarak takip eden 3 gün boyunca hep dogru adreslerde birbirinden lezzetli yemek maceralarına dalıyoruz.
Bunda 2 onemli etken var. Birincisi kutsal kitap Dost Yayınevi Berlin rehberi; daha once Italya, Barcelona, Amsterdam da bize yol gosteren bu dizi Berlin'de de hem yol hem yemek pusulamız oluyor. İkincisi ve aslında daha onemlisi hostelimizin (Grand Hostel Berlin) gece resepsiyon görevlisi sevgili arkadaşımız Thilo! Magic box tan bize sabun ve sampuan tedarik edişine minnettar kalarak başladığımız ilk diyolog 3 gün sonunda elemanın Berlin'in kurdu olduğuna kanaat getirmemizle noktalanıyor. Sonradan Fb dan ekleyip fotograflarını görünce arkadaşın tam bir "party animal "olduğu da belgeleniyor.
Kahvaltı öğünü hostelde gerçekleşiyor. Peynir domates salam ve sallama olsa da cay, bir kahvaltı kültürleri olaması mutluluk verici. Ogle ogunleri cogunlukla atlanıyor ya da kentin dört bir yanını sarmış Xmas Market lar dan birinde sıcak şarap ve Currywurts eşliğinde geçiştiriliyor.

Dolayısıyla aksam yemekleri bu yazıya konu oluyor.
İkinci aksam yemeği mekanına alışveriş çılgınlıgı caddesi Kurfurstendamm'daki (bu cadde aynı kaldırımda 3 karşı kaldırımdma 2 H&M magazasıyla Elif için bir cennet olarak nitelenebilir. Diğer yandan caddedeki konsept Adidas mağazasını anlatmak için çıldırıyorum ama malesef bu blogun temasının dışında kalıyor) uzun yüyüyüşün ardından kutsal kitabın rehberliğinde ulaşıyoruz. XII Apostel Berlin'in en iyi Italyan restaurantlarından biri. Charlottenburg şubesi de hemen Sbann durağının karşısında.
Kitabın rezervasyon yaptırın uyarısını dinlemiyor, şansımızı deniyor, neyse ki şanslı cıkıyoruz. Kocaman bir restaurant ve oldukca kalabalık, ancak 5 dk içerisinde bize bir masa ayarlanıyor. Açgözlülükle Bir Chicken Salat, Bir domates mozzerella ve bir scilya pizza (ıspanak, beyaz peynir ve sucuk) söylüyoruz. Yanında elbette "Haus Wine,1 liter please!" O kalabalığa rağmen siparişler cok kısa sürede geliyor. Önce salatalarımızı afiyetle yiyoruz. Porsiyonlar KOCAMAN ve cok leziz.

Gerçekten pizza ya yer kalmayacak neredeyse. Ama arkamızdan ağlamasına göz yumamayız elbet. Onu da tüketiyoruz. Pizza incecik cıtır cıtır. Sucuk benim için biraz ağır ama ıspanak ve peynirleri didiklemek bile yeterince doyurucu. Güzel atmosfer güzel servis güzel yemek! Hesap: 60 Euro. Türk lirasına çevirmeden düşünmek gerek..:)

Ertesi aksam arkadaşımız Thilos'un yoluna giriyoruz. Geceye 25 metro durağı uzağımızdaki (U7 son durak) Spandau'da bulunan Avrupa'nın en büyük Xmas Market'ında başlıyoruz. Her taraf yemekciler, peynir, sosis, et satan büfeler, şekerciler, kuru yemişçiler... Buraya kadar gelmişken bir şeyler yemeden duracak halimiz yok. Günlerdir Çin yemeği sayıkladığımız için bu öğünde Chinese'de karar kılıyoruz. Kocaman bir tabak noodle elimizde C&A magazasının tentesi altında, başlayan sağanaktan korunarak o soğukta, o koşullarda, o lezzetli çin yemeğini götürüyoruz..
Ardından elimizde Sıcak Şarap ve kavrulmuş tatlı fıstık ile pazarı turluyor, karnavalda birkaç oyun oynuyor ve rotamızı Potsdamer Platz a çeiriyoruz. Metro çıkışında yine bir Xmas Market var bunu pas geçip MOMMSEN ECKHAUS (HAUS DER 100 BIERE) yi buluyoruz. Biz bu ismi duyunca sağlam bir Alman bira evi hayal etmiştik haliyle ancak mekan hiç beklediğimiz gibi değil, kafeden bozma, kantine çalan, çok aydınlık, çok kötü dekore edilmiş -hatta edilmemiş bile, bir mekan.. Ama menude gerçekten 100 çeşit bira var! Biz de buna konsantre oluyoruz. Bu 100 den 4 tane seçip deniyoruz.

Murphies Irish Red, Erdinger Weisbier, Leffe Blond, Berliner Kindl

Irish Red her daim favorimiz!!!

Mekanı sevmiyoruz, fiyatlar da hayli tuzlu, yola devam ediyoruz...

Gecelere akmak üzere Schönhauser Alle'deki "White Trash" adlı mekana doğru ilerliyor, bu çok ilginç mekanı elimizle koymuş gibi buluyoruz. Saat 1 sularında önunde hafiften sıra oluşmaya başlamış mekana 6 şar euro enterance fee yi bayılarak giriyoruz. Bir Fast Food Restaurant kisvesi altında çılgın bir gece kulübü, canlı müzik ve canlı showlar! Mekanın üst katı restaurant tarafı, eskiden çin lokantasıymış, fazla masrafa gerek duymayan mekan sahibi yeni mekanı da bu dekorun uzerine bir yığın sacma Rock&metal konseptli saçmalıklar ekleyerek fantazik bir oluşuma imza atmış, masalardaki kırmızı pitikareli örtuler de ayrı bir hikaye. Son dönemin popüler kelimesini cümle içerisinde kullanmaktan kendimi alamayacağım. Harbiden "Kitch"! Ekip de bu anlayışın bi uzantısı. Garsonlar kılık kıyafet, sohbet, 10 numara sıyırmış tipler, camekanda sanatını icra eden bir kabare ekibi, gec saatte sahnede hard core bir Alman Rock grubu. Alt kat karanlık leş bir performans hall, sahnede Almanca şarkılarla kalabalığı delirten bir grup var. Sağda upuzun bir kafes içerisindeki barda içkinizi ufacık pencereden alıveriyorsunuz. Artık taşımaktan yorgun düştüğümüz fotoğraf makinesini girişte vestiyere bıraktığımız için malesef ki, bu kareleri ölümsüzleştiremiyoruz. Ancak webs itelerinden birkaç kareyi fikir vermesi acısından sizler için seçiyorum:

Berlin'deki son aksam yemeği için altın adresimizi yine Thilo'nun tavisyesiyle buluyoruz. Tiergarten Metro binasının altında bulunan TIERGARTEN QUELLE'yi, Berlin'deki en keyifli mekanımız seçiyoruz.

Çok seker bir mekan; eski tahta masalar, duvarlarda her birinin üzerine ziyaretci notları yazılı çizili bardak altları. Çok şeker bir garson ve ENFESSS YEMEKLER! Ortaya bir greek salat, bana bir Schnitzel, Erhan'a da Berlin'deki son akşamımız şerefine Nürnberg Sausages söylüyoruz. Bira tercihimiz Lemke Unfiltered. Birayı çok başarılı buluyoruz. Yemekler ise anlatılmaz, yaşanır. Kahretsin ki fotograf makinesini bu kez de odada bırakmışız, pişmanlık dorukta. Erhan'ın VGA cep telefonu kamerasıyla çektiğimiz fotograflar bile yetecek ama onları da bluetooth şifresini bulup bir türlü aktaramayınca, teknolojisizliğe kurban gidiyoruz, benim betim kabiliyetimde mahsur kalıyoruz.

Koskocaman schnitzelim enfes bir manyar sos, patates kroket ve ekstra salata ile geliyor. Erhan'ın sosislerinin yanında ise leziz bir patates salatası var. Tabaklar resmen kafam kadar.

Patlayana kadar her yudumunda mutlulugumuzu katlamak suretiyle afiyetle götürüyoruz porsiyonlarımızı,

Yİne de 3 te 1i arkamızdan ağlamak suretiyle tabaklarımızda kalıyor. Amma ve lakin zevkin son noktası olan dondurmalı Apple Strudel'i sipariş vermeme artık pantalonumu zorlayan göbüşüm bile engel olamıyor.

Berlin'e kesinlikle tekrar gitmek gerekiyor!

Grand Hostel Berlin ile ilgili önemli not: Berlin'de kalınacak adres budur! Metro istasyonuna 2 dk temiz kocaman odalar, ihtisamli bir yatak, super kahvaltı, super ekip! 10 numara!

Berlin'de Ocakbaşı

2009-12-09T12:55:00.000-08:00

Berlin'de ilk aksam yemeği için enteresan bir secim, buna itirazımız yok. Zira cok da bilincli bir tercih değildi bu seferki. Berlin sokaklarında bir lezzet arayışıyla başlayan yürüyüş, 1.saatin ardından bilinmeyene doğru ilerleyen ve Türk diyarı Kreuzberg'de noktalanan ilk metro yolculuğu... Kutsal kitap da bu kez yol göstermiyor, kader ağlarını örüyor, Kreuzberg'in en hareketli lokantası bizi çağırıyor. Hisar Restaurant'ın kapısında bir hayli ayak diretiyorum ama soğuk ve açlığa daha fazla direnemiyor içeri giriyorum.

Berlin'in en iyi Türk lokantasının Kreuzberg subesi Alman misafirlerine aksam yemeği servisinde, tüm masalar dolu. Baş garson Kenan Abi biz yarı donmuş, aç hemşerilerini hemen ocakbaşına yerleştiriyor. Mekana attığımız ilk adımda başlayan memleket muhabbeti, takip eden 2 saat boyunca hızını hiç kaybetmiyor. Kenan Abi 20 senedir Berlin'de yaşayan eski Göztepeli (İstanbul) hossohbet bir abimiz. Bir yandan masayı donatıyor diğer yandan kah Berlin kah İstanbul anılarını anlatıyor.

Senem'e Beyti, Erhan'a Adana, bana da en vejeteryanından bir Gavurdağı ardından da yogurtlu bulgur pilavı:) Salata bekleneni vermiyor ancak sıcacık pideyi kebapların salcasına banarak bile doyuyorum ben. Ustelik rakı içitim bira çtim de demiyor, son teklif künefeyi de reddetmiyor, afiyetle yiyorum pek tabi...

Erhan ve Senem'in dogru adreste oldukları ise besbelli; Etler Erhan'ın yorumuyla "İstanbul'dakilere taş çıkarırır". Burada "İstanbuldakiler" referansından tam kasıt ne bilemiyoruz, açıklamayı kendisinden bekliyoruz...

Senem bir kadeh de rakı soyleyip son noktayı koyuyor. Haliyle muhabbet koyulaşıyor masadaki yeni rakı bardaklarının sayısı artıyor. "Neyse karnımızı doyurur cıkarız" diye daldığımız mekanda 2 saat oturuyor, super insanlarla tanışıyor, damaklara lezzetli lokmalar konduruyor ve İstanbul'da bir türlü fırsat bulup da yapamadığımız Ocakbaşı Keyfini Berlin'de sürüyoruz.

Sonradan Facebook dan ekleştiğimiz Kenan Abi'ye bir kez daha misafirperverliği için teşekkür ediyoruz:) İstanbul'da yapacağımız rakı&balık sefasını da blogumuza taşımayı umuyoruzzzz...

Maria'nın Bahcesi'nde Aksam Sefası

2009-12-01T13:13:00.000-08:00

Kahvaltısına doyamadığımız Maria'yı bu kez de aksam yemeği için bahcesinde ziyaret ediyoruz. Malesef bu kez kış gercekten gelmiş bahçede değil ama bir o kadar şirin iç mekanda oturuyoruz. Ziyaretimizin kutsal nedeni Ufuk'un askere gidişi, neşeli bir masayı güzel yemeklerle donatma vakti.

Masayı süsleyen karides cipsleri ve tazecik, envai ceşit ekmek fazla dayanmıyor; rakı ve kırmızı saraptan oluşan içki seckimizin yanında Ege mezeleriyle başlıyor gece. Ege'nin incileri Kabak Çiçeği ve girit dolması, portakal soslu kereviz, Ege salatası... Kabak çiçekleri günlük olarak, ekspres karyogla, Tire'den geliyor, enginar da Ödemişten! Bu kısım benim favorim. Ozellikle portakal soslu kerevizden bir kilo yiyebilirim.

Sonrasında deniz ürünleri kategorisine geciyoruz ki masayı asıl mest eden kısım bu oluyor. Kalamar Akordeon, Ahtapot ve Midyeli Salma...
Ahtapot ve kalamar da Yunanistan’dan getiriliyor. (bu kısmı cok anlamadım :) Ege'nin bu kıyısında yok mu sanki?)

Bir hikmet var ki herkes her yudumuna bayılıyor "Lokum gibi" tabir edilen kalamar'ı kim bitirdi herkes birbirini sucluyor. Hepsinden birer tabak daha gelince haliyle ana yemeğe yer kalmıyor. Ama Erhan'ın hep soylediği gibi "Midede tatlının yeri ayrı!".
İsimleri birbirinden çekici tatlıları garson da oyle bir betimliyor ki hayali kendinden daha lezzetli. Çikolatalı sufle, karadutlu cheesecake, çikolatalı browni, ayva tatlısı ve bahcenin rüyası! Tatlılar sunumları& görünüşleriyle de büyülüyor. Herkes hepsinden bir lokma alıyor tabi. Ancak beraberinde soylenen 1 buyuk rakı ve saraptan mıdır bilinmez tatlılar beklenen tadı vermiyor. Damaklar bu macerayı ufak da olsa hüsranla bitiriyor.

İşte o an mekandaki sessizlik bizim gürültümüzü bastırıyor. Canlı müzik çoktan susmus, masalar temizlenmiş, Maria abla günü kapamak için kasaya geçmiş.. Boylece Maria'nın bahcesinde tadından yenmez bir cumartesi aksamı daha geçmiş gitmiş...

Selin&Memo Nişan Yemeği

2009-11-14T05:14:00.000-08:00

Bu sayılır mı? Tam da emin değilim.. Hiçbirinizin, hatta hiçbirimizin bu ortamda bu yemekleri yiyebilme şansı yok bir daha. Ama topac olmak için de en güzel neden değil mi aslında?

Selin & Memocan çiftinin sonunda mürvetlerine erme yolunca attıkları bu adım şerefine başta Sevgili Selma teyzem olmak üzere tüm komşu ve akraba teyzelerin marifeterini gözler onune seren sofra, hem Selin'in kostumuyle uyumlu hem de lezzetli pasta ve pek tabi nişan çikolatası..

İnsan stresten yiyemezmiş! Pehhh, külliyen yalan...

Maria'nın Bahçesi

2009-11-14T04:45:00.000-08:00

İstanbul'a pastırma yazı düşmüş o hafta sonu. Günler süren yağmurun ardından güneş yüzünü göstermekle kalmıyor, bir de insanın içini ısıtıyor. Havaya yakışır bir kasvette geçen haftanın ardından, bu güneşli güne yakışır bir kahvaltıyla hafta sonunu kutsamak gerekiyor.
Yorgun düşmüş bedenleri yataktan sokup almak ve güneşi görüp kendini sokağa atan istanbullu'nun arasından sıyrılıp karşıya geçmek ve Kadir kankamın yeni evini bulmak hayli zaman alıyor. Açlık başa vuruyor. Bu uzun yolculuk harika bir durakta noktalanıyor ki hepsine değiyor.
Maria'nın Bahcesi artık bir "Karşı İnsanı" olan Kadirciğimin buluşu. Aslında yeni bir mekan değil ama karşıya uzak kalan bizlerin haberi olamamış bu güne kadar.

Mekana girer girmez, o bahar sabahı tazeliğini hissediyor, ananemin bahçesine yıllar sonra geri dönüyorum.

Kavanoz kavanoz reçeller, tursular; saksılarda biber, portakal, nar çiçekleri.. Porselen tabaklar, geniş tahta sandalyeler, kandiller.. Gerçekten tam bir ege bahcesi..
Mekana adını veren Maria abla da bahcesinin bir kosesine kurulmuş türk kahvesini yudumluyor ve gurme dergileri karıştırıyor:)

Kahvaltı sofrasına ilk gelen, renkleri ve kokularıyla baş döndüren reçellerle dolu bir tabak. Sonra çeşit çeşit peynirler, bahceden domateas&salatalık, bahcenin yumurtası, cıtır çıtır ev böreği ve tazecik simit:)

Ananemin vitrininden kaçırılmış porselen tabaklarımızı dolduruyor hapur hupur yemeye koyuluyor, bu lezzetleri arılarla paylaşmaktan gocunmuyoruz.

Bu kallavi kahfaltıya fazlasıyla değecek bir hesap geliyor, ki zaten çayın son yudumunda yenisini getiren garson abi çok iyi bir bahşişi hakediyor.

Maria'nın bahçesindeki hikaye burada bitmemeli diyor bu hafta için de aksam yemeği rezervasyonu yaptırıyoruz. Kabak çiçeği dolması ve ege otları ile ilgili yorumlar cok yakında...

Tapas

2009-10-20T11:33:00.000-07:00

Bu başlığın altında, tabi ne aradığınızla da çok alakalı ama, aslında 1 haftalık Barcelona gezimizin anlamlı bir özetini bulmak mümkün.
Şöyle başlayalım...
Mekana ait amerikan servisin evvelki bir ziyarette Elif'in iş arkadaşı tarafından hatıra olarak alınışı, Barcelona'ya gittiği öğrenilince tavsiyelerle Elif'e verilişi ve bizimle tekrar anavatanına dönüş hikayesi paralelinde Elif'in daha Havaşla şehre giriş anımızda gözüne takılan TXAPELA Tapas restauranta ertesi günlerde bir Park Güell gezisi yorgunluğuyla atıyoruz kendimizi. İlk Tapas & Sangria deneyimimiz için tam anlamıyla en uygun ortam. Bahsi geçen ve aynı zamanda menu vasifesi gören amerikan serviste görselleri ve fiyatları ile beraber tapas çeşitlerini buluyor, numaralarını garson abiye sıralamak suretiyle bir dizi tapas ı hupletme girişimini başlatıyoruz.

Bolca deniz ve domuz şeysi barındıran bu ekmek üstüler arasından dogru adresi secmek benim gibi deniz ve hayvan şeysi tüketiminden haz etmeyen bir mide için hayli zorlu olsa da yanlış seçimlerin beraberimdeki topaç grubu tarafından itirazsız hüpletileceğine şüphe yok. Tanesi 3-5 eurodan fiyatlanmış Tapas'larla ilgili genel yargı cüzdanı boşaltsak doymayacağımız yönünde. Nitekim 8-10 tanelerde zar zor durduruyoruz kendimizi, ve bu 5 çayı aktivitesini sonlandırarak akşam yemeğinin hülyalarına dalıyoruz. Ha unutmadan, Sangria ile ilgili görüşümüz de benzer. Bu lezzetli şerbetten 5 lt içsek bir işe yaramaz diyor, bir daha da içmiyoruz:)

Ama Tapas maceralarına devam ediyoruz...

Bir sonraki Tapas durağı kaykaycı Barcelona gençliğinin toplaşkı yeri Cente de Cultura Contemporania de Barcelona"nın önündeki meydanda bulunan Original Restaurant.

Bir meydan bulduk, oh gençlik de burada takılıyor, yiyecek bir şeyler bulunur elbet deyip oturuyoruz meydana atılmış masalardan birine. Masaların hemen hemen hepsi dolu, bizimki de az önce boşalmış ve kirliler henüz duruyor. Bu sorun değil ama dert şu ki o kirliler takip eden 15-20 dk boyunca da öylece durmaya devam ediyor, biz de ısrarla oturmaya. (zira ayaklara kara sular inmiş başka bir yer arayacak mecal kalmamış kimsede). Yanımızdan sanki görünmezlik pelerinlerimiz üstümüzdeymiş gibi umursamazca geçip giden garsonlardan biri hişt pişt huu larımıza duyarsız kalamayıp sonunda sizinle "şu" ilgilenecek diye suratsız bir garson hatunu işaret ediyor. Bir 10 dk sonra hanımabla masayı temizleyebiliyor ve çok şükür ki sıra siparişe geliyor. Elimize tutuşturduğu elbetteki İspanyolca menuyle ilgili sorularımıza ters cevaplar alırken tapas konseptinin ekmek üstünün ötesine geçebildiğini idrak ediyoruz. Örneğin pek bir meşur kızarmış yeşil biber konseptiyle tanışıklığımız da bu ana denk geliyor. Biber, enfes soslu bir mantar, elbette patates bravas söylüyoruz. Mekandan umudumuzu kesmiş olmamız dolayısıyla bu kadar lezzetli olmalarına şaşıyoruz.

Günün bombası Erhan'ın "cips" siparişiyle patlıyor! Garson ablanın bize olan nefreti katlanıyor, gözlerindeki aşağılayıcı bakışla açıkça dışa yansıyor. Menüde bulunmasına rağmen muhtemelen daha önce kimsenin sipariş vermemiş olduğu ve poşetiyle servis edilen patates cipsi(bu bizim can cipsler gibi bişi) geldiğinde hatunun neden oyle anlamsızca yüzümüze baktıgını anlıyoruz:) Ama hiç umursamadan onu da biramıza katık ediyoruz.

Tapas hikayelerinin son satırları Time Out'un, yörenin peynirleri, organik sosis çeşitleri, köy yemekleri ve muhteşem şarap listesi ile iskoç viskisi seçkisini överek anlattığı "Mam i Teca" restaurantta yazılıyor.

Bir önceki aksam gidip yer bulamadığımız 5 masalı ufak restaurant/bar'da Barcelona'daki son aksam yemeğimiz için rezervasyon yaptırıyoruz. Restaurantın sahipleri orta yaşlı çok şeker bir karı koca. Tek sorun sadece ve tamamiyle İspanyolca konuşuyor olmaları, e tabi menu de İspanyolca. Biz de seçimi teyzeye bırakıyor, donat masayı diyoruz.

Kozlenmiş kırmızı ve kızarmış yeşil biberler, biraz kalamar biraz long fish ve elbetteki sossage&beans.

Yanında da bu seçkiden bir kırmızı şarap..

Mercat de la Boqueria

2009-10-20T11:24:00.000-07:00

Yine saatler süren yürüyüşün ardından yine açlık başa vuruyor ki tam da yerinde, La Rambla'nın ortasında "Mercat de la Boqueria" nın hemen de önündeyiz. İçeri girişimiz ve ne yiyeceğimize karar verişimiz arasında baya bir zaman geçtiğini karınlarımızdan gelen çığlıkları farkettiğimizde idrak ediyoruz. Ama pırıl pırıl meyveler, iştah açıcı sebze, kuruyemiş ve tuhaf tuhaf balıklar ilgimizi ve iştahımızı cezbediyor, her tezgahın önünde dakikalar geçirmiş ve biraz da atıştırmış buluyoruz kendimizi. Bizim balık pazarının cook daha büyük, cok daha renkli, canlı ve heyecanlı versiyonu, ve tabi itiraf etmek gerekir ki daha turistik...

Ekip midelerin isyan bayrağını yüzyılın en pis, bol yağlı ve dolayısıyla en cezbedici mekanı Bar Boqueria'da indirmeye karar veriyor. Elbetteki menude bolca sosis ve böcek var; ha bir de Long Fish:) Tezgah arkasında şişko bir teyze ve iri kıyım bir abi aynı yağda kızartıveriyor hepsini, bizimkiler de şapırdata şapırdata götürüyor.

Ben tercihimi hemen karşısındaki Organik Market'ten yana kullanıyorum ne hikmetse ve 1 adet zeytinyağlı biber dolması ile azıcık salataya 10 euro vererek ağzımın payını alıyorum; onlar organik diye kakalıyor, annem bin kat güzelini yapıyor.

Knidos Restaurant

2009-10-18T04:52:00.000-07:00

Datça'nın virajlı yolları bizi her ne kadar dehşete düşürse de usta şöförümüz Kadir Utku sayesinde yarımada içindeki macelaralarımızı sürdürüyor ve hatta yolun sonunu görmeye cesaret edebiliyoruz. Eh tabi o kadar gittik, Türkiye'nin en güney batı ucunda bi gün batımı izlemeden döndük demeyi de kendimize yakıştıramıyoruz. O akşam üstü Knidos'a tam da en güzel zamanında varıyor, antik kenti geziyor, gün batımında fenere karşı kadeh kaldırıp rakılarını yudumlayan bir grup amcaya eşliği bir borç biliyoruz.

Tabi herkes bizim gibi karayolunda sefillenmiyor. Knidos'un ufak iskelesinin bir ucunda demirlemiş lüküs yatlar diğer ucunda şirince bir restaurant. Güneş batar batmaz teknelerden inen şıkırdak turist arkadaşlar restauranta doluşuyor. Eh aksam yemeği saati de gelmiş. Biz de burda yesek batar mıyız diye kısa bir terakkinin ardından, paha biçilmez anılardan biri için Knidos Restaurant'a oturuyoruz. Rezervasyonumuz olmadığı için bize yer bulmakta zorlanan ekip çenemize dayanamayıp güzelce bir masaya yerleştiriyor bizi. Burası 2008 yaz başında (bizim gidişimizden birkac ay önce) açılmış bir aile işletmesi. Ailece vızır vızır koşturuyorlar masalara yetişebilmek için, hayli telaşlı... Aile pek bir sevimli, onların yetişemediği noktada imdatlarına yetişip mutfaktan açık büfe servise koyuluyoruz masamıza. Mezeler, ara sıcaklar, balıklar...

Klasik bir balık lokantası diyeceğim ama Ege'nin Akdeniz'le buluştugu noktada, bir deniz fenerinin gölgesinde, deniz ve dağların sessizliğinin ortasında ve milyonlarca yıldızın altında bir lokanta sanırım pek de klasik olamıyor:)

Üstelik sandığımız gibi cüzdanları boşaltmıyoruz:)

Enfes bir atmosferde bir parca telaşlı ama özünde lezzetli bir yemeğin ardından zirifi karanlıkta cep telefonu ışığıyla arabamızı buluyor, karnımız tok, ruhumuz huzurlu yine virajlara dalıyoruz..

Ver Coşkuyu!

2009-10-17T06:18:00.000-07:00

Bir mucize eseri yetiştiğimiz uçağımız Antalya'ya aksam saatlerinde iniyor. Kadir'in yeri'nden bizi almaya gelen transfer aracımızın söförü Ali Abi ile Antalya havaalanı-Olympos arası yolculuğumuza başlıyoruz. Yol uzun, Ali abi hoşsohbet. 1 saat kadar yol aldıktan sonra "açmıyız çocuklar?" diye soruyor. Akşam yemeği yememişiz, bir de üzerine stresli bir yolculuk bizi hayli acıktırmış. Ali Abi'nin bir köftecisi var yol üzerinde "Antalya'ya her inişimde dönüşte mutlaka uğrarım diyor". Son dönemde hamburger ve köfteyle fazlaca haşırneşir olmuş midelerimiz için ilk tercih olmasa da o dakika itibariyle tek seçenek gibi görünen bu teklife hayır diyemiyoruz. Göynük kavşağını geçince sağa çekiyor Ali Abi, İstanbul'da da yol kenarlarında sıkca karşılaştığımız ve pek başarılılarını taddığımız arabacı köftecilerinden biri burası. Yani ilk bakışta...

VER COŞKUYU! "farkımızın ve tarzımızı farkındayız sloganıyla" ilk anda gönlümüzü feth ediyor. Kelimenin tam manasıyla bir yol üstü lezzet durağı! Tezgahta çılgın bir amca, mangal başında sakin bir teyze, karı koca, bir aile işletmesi aslında. Fonda gazete küpürleri, vergisini ödeyen bir seyyar satıcıyı metediyor.

Teyzenin mangalda közlediği kokoreçleri görünce gözümüz dönüyor. Bizler için 2 yarım geliyor!!! İçine biraz Ayşen Guruda (pul biber), biraz Adile Naşit( kekik) ve bana bolca domates. Amca köfte ve kokoreçleri pişirirken sürekli veriyor coşkuyu, anlatılmaz dinlemek lazım...
Erhan kokoreçi kuru ben domatesli seviyorum. Vercoşkuyu ikimizin de damak tadına hitap eden, hem Erhan'ın hem de benim bayıldığımız, yediğimiz en güzel kokoreçi yapıyor. Ve işte mutlu sonnn:

Roma Dondurması

2009-10-03T04:45:00.000-07:00

Roma dondurması denilen olayla çocukluk yılarımda İzmir'de tanıştım. Her yer Roma dondurmacısıydı.O dönemde tek Palet dondurma da Panda idi:) Neyse İtalya'da yolumuza devam ederken batı sahillerinden (Meşhur Porto Fino, Santa Margherita) geçmiş, Pizza şehrini geçmiş, San Gimignano'ya da doğru ilerliyorduk.

"Hah en sonunda vardık" dedik. Toscana ovasının ortasında bir tepede süper bir orta çağ şehri ve kalesi... Yukarı doğru çıkmaya başladığımızda buranın San Gimignano değil de Volterra diye başka bir orta çağ köyü olduğunu anlamamız zor olmadı zira tabela da öyle yazıyordu. Hadi dedik buraya da girelim.

İyi ki de girmişiz...Koca İtalya'da Roma dondurmasını en iyi yapan , Dünya Gelato Dondurma Şampiyonun bir dükkanı da buradaymış. Ben zaten kocaman "World number 1" yazısını görünce direk daldım. Gazete küpürleri, Amcanın kupa ile fotoğrafları falan ferken, 3 top Gelato dondurmayı hüpletmeye başlamıştım.

Dondurma deyince Assos Antik Limandaki Kervansaray otelin hemen yanındaki dondurmacıyı da Türkiye'de tek geçerim. Sakızlı, Ballı bademli dondurmaları mükemmel.

***

Balkabaa der ki:
Roma dondurması başlığının altında bahsedilmesi gereğinde ısrarcı olduğum bir diğer başarılı oluşum ise Barcelona da yer alıyor. Jaume Metrosu'nun cok yakınında Calle Llibreteria daki "Gelatti Di Marco". Roma dondurmasının her şeylisini yapan bu tükkanda seçim yapma konusu insanı hayli sıkıntıya sokuyor. Mangolu, Avakadolu, Karpuzlu, nerdeyse 1000 çeşit var! Ben son dönemin trendi "Mojito"lu olan ile her daim favorim karamelliden götürüyor Mojito'yu hayli başarılı buluyorum.

Şekilde görüldüğü üzere hepimiz büyük bir hazla gelaaati lerimizi götürüyoruz. Hatta bazı arkadaşlar kendini öylesine kaybediyor ki parmaklar da beraberinde gidiyor..

Peki Roma'da ya da Barlecona'da, ve hatta Assos'ta bile değil sadece ve sadece Istanbul'daysak ne yapalım, dondurmasız mı kalalım? Çok şükür ki güzel şehrimin iki yakasında da Roma dondurması için son derece tatminkar birer adres bulunmakta. Eğer Avrupa yakasındaysanız Bebebteki Mini Dondurma doğru adrestir. Adına yakışır şekilde minicik bir tükkanda yıllaaarrdır hizmet veren Mini dondurmanın içinden meyve ceviz fıstık parçaları fışkıran malzemesi bol sütü bol dondurmaları hüpleterek Bebek'ten hisara dogru yürümek bir yaz akşamüstüsünün mutluluk dolu aktivitesidir. Bir Boğaziçili için ise güneşli bir bahar öğleden sonrası dersi kırıp Bebek'e inmek Mini Dondurmadan alınan dondurmalarla bebek arkında bezmek, özlenen bir gelenektir.

De ki karşıya geçtik, de ki Çiya'da yemek yedik, modaya doğru yürüyüşe geçtik...

O zaman mutlakki Ali Usta'ya uğrayıp "mutlu son"a ermek gerek. Sakızlı, karadutlu, karamelli, cevizli, kaymaklı, ol çeşitli, bol lezzetli, yaz kış Kadıköylü'nün tek tercihi..

Benim çektiğim fotograf bir kış aksamına ait, Ali Ustanın popülerliğini anlatmak için Dobisko.com dan bir alıntı yapmakta fayda var:

Böğürtlenli Muffin :)

2009-09-30T13:14:00.000-07:00

Tabiki sadece dışarda yemiyoruz!

İşte bu da benim eserim:

Son dönemde evimizde yükselen böğürtlen trendi Migros'tan 5.99'a aldığımız muffin kaplarıyla buluşunca ortaya aha da bunlar cıktı:

Tarif vermiyorum, internette bolca var..

Önemli olan el mahareti:P

Pizza Pizza!

2009-09-30T12:55:00.000-07:00

Milano'ya akşam saatlerinde varıyoruz. Havalanından kiraladığımız arabayı teslim alırken yetkili abladan GPS istemektense, "Do you have the map of the town?" sorusunu soruyor; ve 8 günlük seyahatimiz boyunca "Clara" yerine bana ulvi "co-pilot" ünvanını kazandıracak başarılı bir harekete imza atıyoruz. Dolayısıyla Milano şehir merkezine varışımız, otelimizi buluşumuz ve açlıktan ölmek üzere kendimizi dışarı atışımız gece yarısını buluyor.

Şehri dolaşıp en beğendiğimiz yerde yemekten ziyade, ilk gördüğümüz yerde, ne bulduysak onu yiyeceğimiz kesin. Şans bu ki ilk gördüğümüz yer, tüm seyahat boyunca neredeyse en severek yemek yediğimiz yer oluyor.

(Bu fotoğrafı ertesi sabah çekiyoruz tabi:) )

Buenos Aires Caddesi'nde bulunan Loreto Meydanı'nda, hemen de Metro girişinin karşısında bir köşe restoran; "STOP Grigleria STOP Cafetteria STOP Pizzeria!". Tamam adı biraz dandik, ama içi klasik bir italyan restoranı; enfes pizza, kareli örtüler, bağırarak konuşan insanlar.
Mekan o saatte bile baya doluca..
Menude pizzalar, makarnalar ve çeşit çeşit biralar var. Hemen bir pizza söylüyoruz, büyük olur paylaşırız diye. Evet mantarlı pizzamız büyük, ama masaya gelişi ve bitişi arasında dakikalar bile geçmiyor. Ispanaklı ve mozzerellalı olan hemen arkasından onu takip ediyor. Pizzalar incecik, yağsız, çıtır çıtır; İtalya'da olduğumuzu o an idrak ediyoruz:)

Bir de bira mevzusu var ki, hayli önemli! Yıllar yılı fıçı fıçı içtiğimiz Efes, Erhan'ın ayrı bir hevesle sarıldığı Tuborg ve takip eden ama çok da fark getiremeyen diğerleriyle (TAPS bu noktada bir umut ışığı olmuştu aslında ama, neyse şimdi..) şişmiş ama mutluluğu bulamamış midelerimize bayram ettirecek cinsten 50 çeşit bira var menude. Ondan, bundan,şundan nerdeyse hepsinden (:P) söylüyoruz sırayla. Tabi bi köşeye not etmiş olsak bugün bu satırlarda adları da geçecek caanım biralar afiyetle içildikleriyle kalıyor; eh işşallah bi dahaki sefere..

Polenezköy'de Kendin Pişir Kendin Ye

2009-09-27T08:19:00.000-07:00

Eh henuz bahceli bir evimiz yok. Dolayısıyla "Mangal mı yapsak?" sorununa verilecek en popüler cevabımız Polenezkoy! Günübirlik mangal turlarımızın favori rotası, özellikle ilkbahar ve sonbaharda çok kalabalık olmayan Polenezkoy, sakin, huzurlu bir orman yürüyüşünün ardından mis gibi bir mangal keyfi için ideal. Üstelik Avrupa yakasında oturmamıza ragmen, haftasonunu trafiksizliğinde ikinci köprüden çok kolay ulaşıyoruz.

Belli başlı 2 mekanımız var. "Stella Pansiyon" ve "Yeji Dohoda Bahçe Et Mangal". Stella hem 10 odalı bir pansiyon hem de kendin pişir kendin ye hizmeti veren bir restoran. Ekip son derece ilgili, etler leziz (pişiren de de maharet var elbet), közde domates&biber yanında, salata ve patates kızartması bol kepce, e tabi bir de turşu var sofrada :)

Ve Emrah usta iş başında..

Yeji Dohoda Bahçe kahvaltı servisi de bulunan ama kendin pişir kendin ye üzerine ihtisaslaşmış bir işletme. Süper bir bahçeye kurulmuş, çimlerin üzerinden her an teletabiler koşup gececekmiş hissi veren. Erken saatlerde gidip top oynayı ip atlamak, hop hop hoplayıp zıp zıp zıplamak mümkün.
Gel gelelim servis konusu biraz problematik. Genellikle cok kalabalık olması ve az adam çalıştırması sebebiyle garsonu yakalamakta, sipariş vermekte ve siparinize kavuşmakta zorlanıyorsunuz. Üzerinde "soguk içiniz" ibaresi bulunan sıvı gıdaları sıcak getirmek konusundaki ısrarlı tavırlar da can sıkıcı olabiliyor. Yine de mangal yanınca hepsi unutuluyor. Açık hava kesinlikle iştah açıyor.

Youthrep'in Meşhur Kahvaltısı

2009-09-24T14:11:00.000-07:00

Aksam yemekleri için "bir dönem" en yüksek frekansla "tercih ettiğimiz" eski ofisimizde kahvaltı servisi, kendisine aslında ayrı bir entry yaratmamız gerekli olan Ay Yıldız büfenin "çift kaşarlı domatesli tost" sponsorluğunun dışında pek sık rastlanır bir aktivite değildir. Lakin az ve öz olan destansı olur. Yazın gelişi, bomba bir projenin onaylanışı, resmi tatil gününde çalışmak için motivasyona ihtiyac duyulması ve benim şirketten ayrılışım gibi kutsal sebeplerle düzenlenen etkinlikler Youtrep'te bir bayram havasında geçer.

Sabah, bir onceki gece kesinlikle toplaştırılamamış olan paracıkların zorla ahaliden sökülmesi ve Hakan-Güven-Melis üçlemesinin yakındaki marketi soymaya gitmesiyle başlar curcuna. Pakette mutlaka bulunması gereken ve çogu zaman az bile gelenler krem peynir, Nutella ve reçeldir. E malum zor bir iş günü bu gençleri beklemektedir. Özellikle Nutella'nın tek paket olması sıraya girmeden ziyade elinden kapma girişimlerini de beraberinde getirir. Bu girişimler somun somun ekmeği götürse de doymayan biz sefiller tarafından sofrada tereyagı dışında katık edilecek bir madde kalmayana kadar, bir diğerinin ne yemekte oldugunu da takip etmekle beraber, sürdürülecektir.

THE END ...

Çİ-KO-LA-TA !

2009-09-24T11:51:00.000-07:00

Yemesini olduğu kadar, yapmasını da sevdik!

Benim can sıkıntım Erhan'ın üstün organizasyon yeteneğiyle buluşunca ortaya ufak çapta da olsa bir şirket aktivitesi çıkıyor, Trend Show ekibinin bir bölümü Chef's İstanbul'da bulusuyor. Günlerden bir gün iş çıkışı doğru Beyoglu'na. Mustafa Usta biz hevesli kalabalığı buyur edip önlüklerimizi dağıtıyor. İlkokul çocukları gibi bıdır bıdır konuşup zıp zıp zıplamamızı biraz yadırgıyor haliyle hocamız. Şükür ki Özlem Ablamız başımızda, toparlıyor durumu.

Usta "Çikolata Kuvertür"lerini biz gelmeden eritmiş. Erimiş beyaz, bitter ve sütlü çikolata kaplarını dağıtıyor bize, ve olay o noktada kopuyor aslında. Çikolatalarımızı yapmak için kullanacağımız hammaddelirimizi afiyetle götürüyor, sermayeden yiyoruz.

Macera, fındıklı bademli Beyoglu çikolataları; kakao, yeşil fıstık, hindistancevizine bulanmış truffle'ler; meyveli, likörlü, karamelli şekil şekil kalıp çikolatalarla devam ediyor. Bir yiyor, bir yapıyor, sonra "aa bunu ben mi yaptım" diyoruz. Çok eğleniyoruz, çikolataya doyuyoruz. 3 saat kadar sonra yanımızda kendi yaptığımız tazecik 3er çikolata paketiyle ayrılıyoruz Chef's İstanbul'dan. Aksam yemeği ile buluşmamış midelere bu kadar çikolata fazla gelmiş, tuzlu birşeyler yemek lazım diyor, aksamı Şampiyonda noktalıyoruz. Gerçekten de hazin bir son oluyor...

Creps a Barcelona

2009-09-24T01:21:00.000-07:00

Barcelona'ya daha yeni varmışız. Ellerde bavullar çekiştire çekiştire Via Laietana'dan aşağı dogru yürüyor, bir yandan sevgili ev sahibimiz Silver abi ile telefon görüşmeleri yaparak kalacağımız "Apartment" ı bulmaya çalışıyor, diğer yandan "karnımızı mı doyursak once" düşüncesiyle birşeyler yiyebileceğimiz bir yer bakınıyoruz. Aslında tam da o sırada "crep" kelimesiyle ilgili algıda seçicilik yaşayan Elif'in gözüne takılıyor "Creps de Barcelona"

"AA ne güzelll" diye cama yapışıyorum ben de hemen. Ancak dakika itibariyle açlıktan gözü dönmüş ve az sonra Katalan sucugu ve Pizza ile bünyeyi tatmin edecek olan Erhan ve Cihan için çok "light" bir seçenek olan Krep üzerinde pek durulmuyor. Yola devam...

Bahsi geçen Katalan sucugu ve Pizza az ilerde bulunan; ve takip eden günlerde gece gec saatlere kadar açık ve her daim dolu oldugunu tespit ederek Barcelona'nın Kızılkayalar'ı olduguna kanaat getireceğimiz kose büfede yeniyor. Sucuk tam Cihan'ın agzına layık ki şapırdata şapırdata yiyor yanındaki fasulyeler ve patatesli&otlu, kalınca (rahat 5cm vardır) bir omletle birlikte. Erhan, ben ve Elif pideden bozma 2 pizzayı paylaşıyoruz, arada da Cihan'ın tabagına tacavüz ediyoruz. Peynirli pizza biraz agır, mantarlı başarılı olsa da bizim pidelerimiz yanında halt etmiş. Zaten konumuz bu değil..

"Creps de Barcelona" ya dönüşümüz, takip eden gunlerin bir gece vakti oluyor. Cihan ve Elif'in pili bitmiş ve odaya donmuşler bir sure once, Erhan ve ben ise artık içmekten içi cıkmış midelerimize kendimizi nasıl affettiriris diye düşünüp krepçinin yolunu tutuyoruz ve o saatte (12 civarı) açık olmasına pek seviniyoruz.

İçerde 1 tek dolu masa, 1 garson kızcağız bir de tezgahın arkasında krepleri de pişiren abi var.

Menude birdolu tuzlu ve birdolu da tatlı krep seceneği mevcut. Biz tercihimizi elbetteki tatlıdan yana kullanıyoruz. Ben çikolata soslu ve çilekli olanı seçiyorum, Erhan da karamel soslu ve vanilyalı dondurmalı!

Bir de mum ışıgında romantik bir ortam:)

İlk başta porsiyon kocaman geliyor gozume ama o kadar lezzetli ki kendimi durduramıyor, gecenin o saatinde hepsini silip süpüyorum. Sadece krep yapan, krebin bir sürü çeşidini yapan ve pek de güzel yapan bir yer olması cok hoşumuza gidiyor. Fiyatlar biraz tuzlu tabi.. (tatlı krepler 6-10 Euro)

Sakızlı Kahve ve Reçel, Gökçeada

2009-09-23T11:44:00.000-07:00

2 günlük bir tatil için çok uzak (!) diye söze başlayıp yaklaşık 2 saat 1 simite hasret beklediğimiz vapur sırasını hüzünle anıyorum. Çanakkaleli gençlerin burdaki potansiyeli görmemeleri ya da görmemezlikten gelmeleri bizi bir hayli üzdü. Zira simit&çay ile yaptığımız kahvaltıyı bu satıra dökmek isterdim, nasip..

Yorucu yolculuğun ardından bir miktar deniz keyfi yapıyor, aksamüstü gezi ve yiyi maksadıyla vaktizamanında Gökçeada'nın en kalabalık bölgesi olan Zeytinliköy'e çıkıyoruz. Taş sokaklarda dolanıp eski rum evlerini fotoğraflarken "Madamın Dibek Kahvesi" ile beraber toplam 4 kahvenin bulundugu meydana cıkıyoruz. Kahvelerin hepsi sakızlı türk kahvesi ve yine sakızlı dondurma/sütlü tatlılar sunuyor. Anladığımız kadarıyla dibek şu manaya geliyor: Taşa oyulmuş bir çukurda kahve çekirdekleri 10 kiloluk demirle ezildikten sonra elekten geçiriliyor. Kahve taze taze günlük hazırlanıyor. Bu sırada Erhan burda bir madam vardı diye aranıyor ama kendisi bir kac sene once vefat etmiş. Dükkanı oğlu işletiyor.

Aksam yemeği için Ali Amca'nın yönlendirmesiyle Kaleköy tarafına gidiyoruz. Burada sahil
boyunca ufak balıkçılar var zaten. Dolu gözüken birine rasgele oturuyor, garson bizimle muhatap olmayınca kalkıp başka birine geçiyoruz. Bu tecrübeyle dolu olan mekanın her zaman iyi mekan olmadığını bir kez daha sabitliyoruz. Başarılı bir karar oluyor bu geçiş, adını hatırlamamın mümkün olmadığı lokantada taze kalamar ve balıkları afiyetle götürüyor bizim ekip, mezeler ve salatayla da ben mutluyum, değmeyin keyfimize..

Vapur sırasında elimize "flyer"ları tutuşturmak suretiyle gerçekleşen pazarlama aktivitesi sonuca ulaşıyor, sabah kahvaltısı için adres "Çakırın yeri". Zeytin, ceviz, çağla abuk sabuk her şeyin reçeli var, hem de bi güzelll!!! Özellikle Zeytin reçelini pek bir sevdim. Reçeller dışında peynir, bal zeytinyağı, şarap hepsi ev yapımı. İster lokantada yiyor, ister dükkandan alıp eve götürüyorsunuz. Bizim ada şarabına karşı ön yargımız var. Ama diğerlerini afiyetle götürüyor herkese tavsiye ediyoruz.

AMASRA Salatası

2009-09-23T03:26:00.000-07:00

Sadece salatası için Amasra'ya kadar gidebilecek adanmışlığa sahibiz. Ama hazır niyet etmişken arada Sapanca ve Abant'a uğruyor ne yiyebiliriz bakıyoruz. İyi de ediyoruz ki Sapanca kordonunda açık bufe kahvaltı ve mis gibi çay , hafta sonu erken kalktığı için mızırdanan bedenleri kendine getiriyor. Gözler hala kapalı ama, uykudan değil, güneşten. Kahvaltıda yöresel falan bir numara yok. Bir çorba olayı vardı ama ona da bir anlam veremedim şimdi. Her neyse, peynir-zeytin-salam büfeyi süpürüyor 3-5 bardak çayla demleniyoruz. Kahvaltıda sınırsız çayı cok seviyoruzzzz!

Abant bizi yoruyor; at bin, karda yürü derken Amasra'daki tek adresimiz "Lütfiye Teyzenin Pansiyonu"na varıyoruz. Lütfiye Teyze her zamanki gibi yerim yok diyor ama bize bir oda veriyor. Ardından acıkan karınları, daha once Duygu ve Deniz ile beraber test edip onayladığımız "Çeşm-i Cihan Restoran" a taşıyoruz.

Amasra Salatası ENFES! Garip bıçaklarla kesilmiş oymalı kakmalı havuc ve turpların altında salatalık, domates, soğan, marul, kırmızı lahana, yeşil biber, maydanoz, roka, semizotu, dereotu, gibi bilimum ot bir arada. İnsan "amaan ben de evde bundan yaparım" diyor ama olmuyooorrr olmuyorrrrrrr.

Bir de balık mevzusu var tabi, karadenizin azgın dalgalarında kopup gelmiş mevsimine göre taze taze.. Ekim sonundayız o zaman, Erhan Barbun yiyor, ben soyleyince ne kadar inandırıcı olacağı şüpheli olmakla beraber, "balık agızda dağılıyor":P Olsun ben salatam mezem ve tabi patates kızartmamla mutluyum:)

Lütfiye teyzenin balkonunda yudumlanan biralarla sona eren gece, yine o balkonda Lütfiye Teyze'nin elleriyle hazıladığı, manzaraya yaraşır kahvaltıyla yeni günle bulusuyor.

Assos Camping

2009-09-23T02:57:00.000-07:00

3 yıldır her yaz mutlaka uğruyoruz. Ana amac yemekten ziyade ruha huzur serpmek pek tabi. Ama özellikle 19 Mayıs'ı bir şekilde 3-4 güne bağlayıp sezonu Assos'ta açmak soğuk suya dalıp çıkmak hayli acıktırıyor insanı:) Favori konaklama mekanlarımız Yelken Camp ya da Çakır Pansiyon , zaten 5-6 odalı olan "tesislerin" 2si de son derece şirin, samimi ve keyifli, hangisinde yer varsa orada kalıyoruz biz de. Sabah kahvaltısı çok bomba olmamakla beraber güne biraz hafif başlamakta yarar var. Zira gün boyu yiyecek çok şey var:) Assos'un meşhur sakızlı ve bal bademli dondurması aklıma geliyor misal ve ağzımın suyunun akmasına sebep oluyor anında. 2 kornet hamuru arasına yaptıkları waffle dünyanın en lezzetli şeyi diye düşünüyorum. İstanbul'da olsa her gün yer topac oluruz kesin. Arasına dondurma koyuyor hatta nutella ya da fıstık ezmesi de sürüyorlar isterseniz... Akıllara zarar! 2 dondurmacı var, ben hep Nazlıhan'ın iskelesinin karşısındaki ustadan yiyorum, hiç vazgeçmiyorum:)

Aksam üstü bira yanında patates kızartması özlenen anne tarzında, yanında yoğurtla. Mangal o saatlerde tütmeye başlamış zaten. Özellikle hafta sonları Çanakkale'den ve diğer yakın illerden günübirlikçiler de biz campingcilere eşlik ediyor.

Derken aksam yemeğienfes mezeler ve mis gibi tazecik salata ile başlıyor. Haydari, börülce, patlıcan salatası, kızartma, meze secenekleri her gün değişiyor. Öğle saatlerinden beri yanan mangala atılan balık, tavuk ya da kofte tercihinizle keyif doruga cıkıyor.. Erhan yine balık ve her aksam balık yiyor ben tavuk kofte arasında git gel yapıyorum. Hepsi mis gercekten. Bir de köy ekmekleri mangalda kızarıyor! Usta işi biliyor. Gercekten de afiyet oluyor!

Namlı Gurme, Karaköy, İstanbul

2009-09-23T02:29:00.000-07:00

Nereden başlaşam sorusunun cevabını çok aramıyorum. Zira dün aksam yine ne yesek diye dertlenen midelere bayram neşesinin son demlerini yasatan Namlı Gurme en yakın adres zihinlerde. Haftasonu kahvaltılarının favori mekanı; bin çeşit peynir, zeytin, yumurta ve mezeleriyle insanın aklını başından alan ve görmemiş bir turiste dönüştürüveren tükkan. Bu noktada gözünüz dönüp kendinizi garsonların bol kepcelerine emanet etme, hem mide fesatı geçirme, hem de cüzdanı kasaya teslim etme riski de yok değil. Bakınız bizim başımıza bu durumun geldiği ziyaretlerimizden bir enstantane.

Söz konusu vakkada gelen omlet harcındaki 3,5 kilo et ve tahmini 12 yumurtalık içeriğiyle Cemal, Kadir, Erhan 3lüsü için bile fazlaydı, tanıyanlar anlar. Ancak daha bilinçli seçimlerde, örneğin, kendi hazırlayacağınız bir peynir-zeytin tabağı, Duygu'nun favorisi pastırmalı yumurta (tek çeşit et), sucuk-peynir şiş!, meze seçeneklerinden kurutulumuş patlıcan doması, pazı kavurma, TURSUUUUU! Hal boyle olunca pazar aksamı bile ayaklar sürükler bazen, ugrayıp bir cay içsek haftasonu yeni başlıyor gibi hissedermiyiz umutlarıyla..

Bu parcalar da Elif'in objecktifinden...